„Regu\u0142a \u017cycia” to opis drogi formacji sta\u0142ej prezbitera. To obraz jego to\u017csamo\u015bci: wyboru Jezusowego i wyboru Jezusa, to Jezus wybra\u0142 jego, on za\u015b wybra\u0142 Jezusa. To obraz jego charyzmatu: mi\u0142o\u015bci do S\u0142owa, Sakramentu i Ludu. To tak\u017ce konkretne elementy codziennego rytmu \u017cycia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Ostateczny tekst jest owocem wielomiesi\u0119cznej pracy biskup\u00f3w i prezbiter\u00f3w naszej diecezji. Ka\u017cdy z ksi\u0119\u017cy drog\u0105 mailow\u0105 i podczas rejonowych konferencji pastoralnych zosta\u0142 zaproszony do wsp\u00f3\u0142tworzenia „Regu\u0142y” . Nad tekstem pracowali dekanalni ojcowie duchowni podczas dorocznych rekolekcji, Rada ds. formacji sta\u0142ej oraz indywidualni kap\u0142ani.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
„Regu\u0142a \u017cycia” mia\u0142a by\u0107 przekazana ksi\u0119\u017com podczas Mszy Krzy\u017cma w Wielki Czwartek r. 2020. Musia\u0142a by\u0107 jednak przes\u0142ana poczt\u0105 do ksi\u0119\u017cy dziekan\u00f3w oraz r\u00f3\u017cnych diecezjalnych instytucji. Je\u015bli kt\u00f3ry\u015b z ksi\u0119\u017cy jej nie otrzyma\u0142, prosz\u0119 o informacj\u0119 na adres: formacja.stala@archidiecezja.wroc.pl.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
REGU\u0141A \u017bYCIA <\/em><\/strong>PREZBITER\u00d3W ARCHIDIECEZJI WROC\u0141AWSKIEJ\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n przygotowana przez Zesp\u00f3\u0142 ds. Formacji Sta\u0142ej Kap\u0142an\u00f3w Archidiecezji Wroc\u0142awskiej\u00a0(Wroc\u0142aw 2020) SPIS TRE\u015aCI<\/strong>:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Wst\u0119p WYKAZ SKR\u00d3T\u00d3W\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n ANUD \u2013 Aby\u015bmy nie ustali w drodze. List biskup\u00f3w polskich do prezbiter\u00f3w w Polsce o sta\u0142ej formacji kap\u0142a\u0144skiej<\/em>, 2006 Drodzy wsp\u00f3\u0142bracia w kap\u0142a\u0144stwie,\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n \u201ePrzypominam ci, aby\u015b rozpali\u0142 na nowo charyzmat Bo\u017cy, kt\u00f3ry jest w tobie\u201d (2 Tm 1, 6). \u015awi\u0119ty Jan Pawe\u0142 II tymi s\u0142owami Aposto\u0142a Paw\u0142a nawi\u0105zuje do potrzeby formacji sta\u0142ej w kap\u0142a\u0144skim \u017cyciu. Nasze do\u015bwiadczenie potwierdza potrzeb\u0119 nieustannego pog\u0142\u0119biania i umacniania powo\u0142ania i \u0142aski sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144, kt\u00f3re otrzymali\u015bmy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Dzi\u0119kuj\u0119 Radzie ds. Formacji Sta\u0142ej Duchowie\u0144stwa Archidiecezji Wroc\u0142awskiej pod przewodnictwem ks. dr. Macieja Ma\u0142ygi i ca\u0142emu zespo\u0142owi kap\u0142an\u00f3w za przygotowanie Regu\u0142y \u017cycia<\/em>. Ufam, \u017ce dokument, kt\u00f3ry w dniu ustanowienia sakrament\u00f3w Eucharystii i Kap\u0142a\u0144stwa \u2013\u00a0 \u2020 J\u00f3zef Kupny <\/em>Arcybiskup Metropolita Wroc\u0142awski\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n POTRZEBA STA\u0141EJ FORMACJI PREZBITER\u00d3W\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Ci\u0105g\u0142a nadzieja\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 1. <\/strong>Droga trwa. Ci\u0105gle mo\u017cesz by\u0107 coraz bli\u017cej Jezusa i coraz bardziej dla Jego Cia\u0142a, Ko\u015bcio\u0142a. Stale mo\u017cesz nawraca\u0107 swoje serce, by sta\u0142o si\u0119 na wz\u00f3r Serca Jezusowego. On wci\u0105\u017c wo\u0142a ciebie, a ze \u015bwiata w twoj\u0105 stron\u0119 nieustannie \u201ewznosi si\u0119 niema pro\u015bba tak wielu braci i si\u00f3str o \u015bwiat\u0142o prawdy i ciep\u0142o mi\u0142o\u015bci\u201d (\u015bw. Pawe\u0142 VI, Modlitwa o powo\u0142ania<\/em>). Dla ka\u017cdego prezbitera aktualne pozostaje we- zwanie Paw\u0142a: \u201ePrzypominam ci, aby\u015b rozpali\u0142 na nowo charyzmat Bo\u017cy, kt\u00f3ry jest w tobie\u201d (2 Tm 1, 6). Bez wzgl\u0119du na to, jak wiele lat min\u0119\u0142o od \u015bwi\u0119ce\u0144, nieusuwalne znami\u0119 tego sakramentu wymaga o\u017cywczej troski. Tym w\u0142a\u015bnie jest formacja sta\u0142a \u2013 to ci\u0105g\u0142y proces odnowy i pog\u0142\u0119biania swej to\u017csamo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 stanowi wyb\u00f3r Jezusowy i wyb\u00f3r Jezusa. On bowiem wybra\u0142 prezbitera, prezbiter za\u015b odpowiedzia\u0142 Jemu \u201eChc\u0119\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 2. Ko\u015bci\u00f3\u0142 widzi sta\u0142\u0105 formacj\u0119 prezbiter\u00f3wr\u00f3w jako jedno ze swych najwa\u017cniejszych za da\u0144, je\u015bli bowiem zagubi\u0105 si\u0119 pasterze, to owce rozprosz\u0105 si\u0119 same (por. Mt 26, 31; Za 13, 7). Ka\u017cdy prezbiter winien uczyni\u0107 z formacji sta\u0142ej swoj\u0105 osobist\u0105 drog\u0119. Tylko w\u00f3wczas b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 on zachowa\u0107 \u017cyw\u0105 wierno\u015b\u0107 wobec wypo- wiedzianego w dniu \u015bwi\u0119ce\u0144 \u201eChc\u0119\u201d, nie straci rado\u015bci swego bycia i gorliwo\u015bci swej pos\u0142ugi. Wraz z zako\u0144czeniem seminaryjnej formacji pocz\u0105tkowej, przygotowuj\u0105cej do przyj\u0119cia \u015bwi\u0119ce\u0144 i rozpocz\u0119cia pos\u0142ugi na parafii, zaczyna si\u0119 etap o wiele d\u0142u\u017cszy i bardziej wymagaj\u0105cy; pi\u0119kniejszy od tego, kt\u00f3ry wyobra\u017ca\u0142 sobie kleryk, ale i o wiele trudniejszy. \u017bycie prezbitera jest bowiem z jednej strony do\u015bwiadczeniem Bo\u017cej mocy: to rado\u015b\u0107 pos\u0142ugi, nabieranie m\u0105dro\u015bci, owocna praca duszpasterska, blisko\u015b\u0107 i wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wielu os\u00f3b. Z drugiej strony jest tak\u017ce do\u015bwiadczeniem ludzkiej s\u0142abo\u015bci: to trudno\u015b\u0107 pos\u0142ugi, aktywizm, przemiana w funkcjonariusza religijnego, pokusa w\u0142adzy i bogactwa, samotno\u015b\u0107, duchowe i fizyczne cierpienia (RFIS 84). Do tego dochodzi przygniecenie \u201ebalastem struktur nie zawsze po- trzebnych, a powoduj\u0105cych w ko\u0144cu jego prze- pracowanie, z nast\u0119pstwami […] zgubnymi dla samej pos\u0142ugi\u201d (KPP, 29). Dlatego powo\u0142anie\u00a0kap\u0142a\u0144skie zawsze wymaga troski i dalszego kszta\u0142towania. Zaniechanie formacji sta\u0142ej nie oznacza, \u017ce prezbiter osi\u0105gn\u0105\u0142 odpowiedni poziom \u017cycia kap\u0142a\u0144skiego, kt\u00f3ry dalej sam si\u0119 utrzyma. Zaniechanie formacji oznacza raczej pocz\u0105tek deformacji (O\u017b 25).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 3. <\/strong>Ko\u015bci\u00f3\u0142 lokalny Archidiecezji Wroc\u0142awskiej pod przewodnictwem swego biskupa pragnie zdecydowanie i\u015b\u0107 drog\u0105 formacji ci\u0105g\u0142ej. Ka\u017cdy prezbiter winien j\u0105 rozumie\u0107 jako naturaln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 swej to\u017csamo\u015bci.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 4. <\/strong>Formacja ci\u0105g\u0142a ma sens w\u00f3wczas, gdy staje si\u0119 wewn\u0119trznym, jednoznacznie zobowi\u0105zuj\u0105cym pragnieniem prezbitera, realizowanym w rytmie codzienno\u015bci. Nie jest ona kolejnym zewn\u0119trznym obowi\u0105zkiem, spe\u0142nianym w dora\u017anych akcjach, jak doroczne rekolekcje czy nadzwyczajne spotkania (O\u017b 29\u201330). Formacja nie ogranicza si\u0119 do specjalnego czasu i miejsca, wygospodarowanych z codzienno\u015bci. Jej czasem i miejscem jest \u201etu i teraz\u201d prezbitera, jego konkretna pos\u0142uga. Narz\u0119dziem formacji jest codzienno\u015b\u0107. S\u0142ycha\u0107 to w radzie pewnego Ojca Pustyni, kt\u00f3ry szukaj\u0105cemu pouczenia bratu powiedzia\u0142: \u201eId\u017a, usi\u0105d\u017a w swej celi. Cela ci\u0119 wszystkiego nauczy\u201d (Gerontikon <\/em>500).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Uczniowie do ko\u0144ca\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 5. <\/strong>Formacja sta\u0142a jest z jednej strony kontynuacj\u0105 etapu \u201ekszta\u0142towania osobowo\u015bci kap\u0142a\u0144skiej, rozpocz\u0119tego i prowadzonego w seminarium […] w ramach formacji przy- gotowuj\u0105cej do przyj\u0119cia \u015bwi\u0119ce\u0144\u201d (PDV 71). Istotna jest wi\u0119c okre\u015blona ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 i jednorodno\u015b\u0107 mi\u0119dzy \u017cyciem przed \u015bwi\u0119ceniami i po nich. Z drugiej strony \u017cycie prezbitera jest inne ni\u017c \u017cycie seminarzysty, dlatego \u201eformacja sta\u0142a nie jest powt\u00f3rzeniem formacji seminaryjnej, zwyk\u0142ym jej przypomnieniem czy te\u017c poszerzeniem o nowe wskazania praktyczne. Przynosi nowe tre\u015bci, a przede wszystkim prowadzona jest nowymi metodami\u201d (PDV 71).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 6. <\/strong>Jak powo\u0142anie jest jedno, tak jedna jest formacja, cho\u0107 ma r\u00f3\u017cne etapy \u2013 pocz\u0105tkowy w seminarium i sta\u0142y po przyj\u0119ciu sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144. Dlatego Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u201ecoraz wyra\u017aniej integruje […] wychowanie seminaryjne z formacj\u0105 permanentn\u0105, k\u0142ad\u0105c nacisk na jedno\u015b\u0107 i ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 powo\u0142ania kap\u0142a\u0144skiego\u201d (ANUD 17). Seminarium nie jest przestrzeni\u0105 formacji ostatecznej i nie przygotowuje powo\u0142anego do wszystkich wydarze\u0144 kap\u0142a\u0144skiego \u017cycia. Formacja pocz\u0105tkowa przygotowuje do godnego przyj\u0119cia \u015bwi\u0119ce\u0144 i podj\u0119cia pos\u0142ugi, wprowadza powo\u0142anego na drog\u0119 ucznia. Jed- nak dalsza droga wymaga w\u0142a\u015bciwej sobie troski (O\u017b 31\u201338).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Zdoby\u0107 \u015bwiat kosztem w\u0142asnej duszy?\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 7. <\/strong>Tym, co nieraz utrudnia prezbiterowi drog\u0119 formacji sta\u0142ej, jest \u201ewielo\u015b\u0107 zada\u0144 i funkcji, z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 \u017cycia ludzkiego w og\u00f3le, a zw\u0142aszcza \u017cycia spo\u0142eczno\u015bci chrze\u015bcija\u0144skich, nadmierna aktywno\u015b\u0107 i nawa\u0142 zaj\u0119\u0107\u201d. Odbiera to kap\u0142anom czas i energi\u0119, zaciemnia pi\u0119kno powo\u0142ania i prowadzi do kryzys\u00f3w to\u017csamo\u015bci (PDV 71, SA 153). W mnogo\u015bci codziennych obowi\u0105zk\u00f3w ksi\u0105dz nara\u017cony jest na pokus\u0119 nieustannego przesuwania sprawy formacji na coraz dalszy plan i obr\u00f3cenia jej w pozornie dobrze znan\u0105, lecz odleg\u0142\u0105 od \u017cycia teori\u0119 (SA 153\u2013159).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 8. <\/strong>Konsekwencje zaniechania formacji sta\u0142ej s\u0105 fatalne zar\u00f3wno dla prezbitera, jak i dla prowadzonej przez niego wsp\u00f3lnoty. Grozi to losem kr\u00f3la Saula, kt\u00f3ry mno\u017cy zewn\u0119trzne ofiary, sercem oddalaj\u0105c si\u0119 od Pana (1 Sm 15, 22-23), b\u0105d\u017a losem innego namaszczonego, kr\u00f3la Salomona, budowniczego jerozolimskiej \u015bwi\u0105tyni, kt\u00f3ry swe serce odda\u0142 \u017c\u0105dzom i bo\u017ckom (1 Krl 11, 1-8). Owszem, prezbiter winien odpowiedzialnie podj\u0105\u0107 konieczne zadania budowy ko\u015bcio\u0142a, remontu plebanii, organizacji duszpasterskich wydarze\u0144 i znalezienia funduszy na te cele, jednak w tej nieraz mozolnej codzienno\u015bci nie mo\u017ce on zaniedbywa\u0107 pierwsze\u0144stwa modlitwy: \u201e\u017cycie wewn\u0119trzne jest najwa\u017cniejszym przedsi\u0119wzi\u0119ciem pastoral- nym. Wszelkie duszpasterskie plany, zamierzenia misyjne, wszelkie wysi\u0142ki ewangelizacyjne, nieoparte na pierwsze\u0144stwie duchowo\u015bci i kultu Bo\u017cego, by\u0142yby skazane na pora\u017ck\u0119\u201d (KPP 11).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 9. <\/strong>Pierwsze\u0144stwo \u017cycia wiar\u0105 jest zaproszeniem od samego Jezusa, kt\u00f3ry powo\u0142a\u0142 swych uczni\u00f3w najpierw do tego, by z Nim byli (por. Mk 3, 14). Codzienny rytm \u017cycia prezbitera winien by\u0107 zatem naznaczony \u201eoddychaniem w klimacie blisko\u015bci Pana Jezusa, przyja\u017ani i osobistego spotkania, \u00abwsp\u00f3\u0142udzia\u0142u\u00bb w pos\u0142annictwie s\u0142ugi, mi\u0142o\u015bci i oddania Jego Osobie w \u00abosobie\u00bb Ko\u015bcio\u0142a jako Cia\u0142a i Oblubienicy Chrystusa\u201d (KPP 13, SA 153\u2013159, PDV 72).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 10. <\/strong>Wym\u00f3g Jezusa jest r\u00f3wnocze\u015bnie wymogiem, pragnieniem i prawem Ludu Bo\u017cego. Wielu wiernych pragn\u0119\u0142oby, aby przewodnik\u00a0ich wsp\u00f3lnoty wi\u0119cej si\u0142 przeznaczy\u0142 na osobist\u0105 modlitw\u0119 ni\u017c na widoczne z zewn\u0105trz dzia\u0142ania: \u201eWierni oczekuj\u0105 od kap\u0142an\u00f3w tylko jednego, aby byli specjalistami od spotkania cz\u0142owieka z Bogiem. Nie wymaga si\u0119 od ksi\u0119dza, by by\u0142 ekspertem w sprawach ekonomii, budownictwa czy polityki. Oczekuje si\u0119 od niego, by by\u0142 eks- pertem w dziedzinie \u017cycia duchowego\u201d (PDD). Jakie owoce przyniesie pos\u0142uga prezbitera, je\u015bli zabraknie mu osobistego pod\u0105\u017cania drog\u0105 wiary (RISP 349)?\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 11. <\/strong>G\u0142\u0119boka relacja z Jezusem jest osobistym wymogiem serca ka\u017cdego prezbitera. C\u00f3\u017c to za korzy\u015b\u0107, je\u015bli ksi\u0105dz uratuje wiele innych dusz, a straci przy tym swoj\u0105 (por. Mt 16, 26)? Ka\u017cdemu ksi\u0119dzu potrzebna jest nieustanna rewizja swego \u017cycia, czyniona i w wieczornym rachunku sumienia, i podczas dorocznych rekolekcji. Ta rewizja opiera si\u0119 na pytaniu, czy Jezus jest nadal skarbem jego serca, czy jest per\u0142\u0105, za kt\u00f3r\u0105 oddaje wszystko, nie w deklaracjach, lecz w codziennych wyborach. Niezb\u0119dne jest zatem \u201eograniczenie ilo\u015bci funkcji i zada\u0144, dzia\u0142a\u0144 pragmatycznych i dora\u017anych oraz r\u00f3\u017cnej obrz\u0119dowo\u015bci na rzecz \u017cycia w zdrowych rela- cjach, w rytmie sta\u0142ej formacji i w osobowym apostolstwie. Styl i jako\u015b\u0107 \u017cycia alumn\u00f3w, os\u00f3b\u00a0duchownych i konsekrowanych jest wa\u017cniejszy od ich dzie\u0142 i dzia\u0142a\u0144. Troska o dojrza\u0142e \u017cycie i relacje, prze\u017cywane w zgodzie z \u0142ask\u0105 Ewangelii, nie mo\u017ce ust\u0105pi\u0107 miejsca innym troskom\u201d (RISP 18).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Wierno\u015b\u0107 \u2013 aby nie wyszydzono naszej pos\u0142ugi\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 12. <\/strong>Jasno brzmi\u0105 s\u0142owa Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry wzywa prezbiter\u00f3w do wierno\u015bci, aby ich pos\u0142uga nie zosta\u0142a wyszydzona przez \u015bwiat: \u201ekap\u0142an musi pozosta\u0107 wierny wbrew wszelkim trudno\u015bciom, jakie napotyka, tak\u017ce w najbardziej niedogodnych warunkach i mimo zrozumia\u0142ego zm\u0119czenia, po\u015bwi\u0119caj\u0105c temu wszystkie si\u0142y a\u017c do ko\u0144ca \u017cycia. \u015awiadectwo \u015bw. Paw\u0142a winno tu by\u0107 przyk\u0142adem i zach\u0119t\u0105 dla ka\u017cde- go kap\u0142ana: \u00abnie daj\u0105c nikomu sposobno\u015bci do zgorszenia, aby nie wyszydzono naszej pos\u0142ugi, okazujemy si\u0119 s\u0142ugami Boga przez wszystko: przez wielk\u0105 cierpliwo\u015b\u0107, w\u015br\u00f3d utrapie\u0144, przeciwno\u015bci i ucisk\u00f3w, w ch\u0142ostach, wi\u0119zieniach, podczas rozruch\u00f3w, w trudach, nocnych czu- waniach i w postach, przez czysto\u015b\u0107 i umiej\u0119tno\u015b\u0107, przez wielkoduszno\u015b\u0107 i \u0142agodno\u015b\u0107, przez (objawy) Ducha \u015awi\u0119tego i mi\u0142o\u015b\u0107 nieob\u0142udn\u0105, przez g\u0142oszenie prawdy i moc Bo\u017c\u0105, przez or\u0119\u017c sprawiedliwo\u015bci zaczepny i obronny, w\u015br\u00f3d czci i poha\u0144bienia, przez dobr\u0105 s\u0142aw\u0119 i znies\u0142awienie\u00bb (2 Kor 6, 3-10)\u201d (PDV 75).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 13. <\/strong>Powo\u0142anie prezbitera staje si\u0119 coraz mniej zrozumia\u0142e dla \u015bwiata. Ksi\u0105dz nieraz jawi si\u0119 jako kto\u015b obcy, relikt minionych epok, kandydat na negatywnego bohatera dla produkt\u00f3w popkultury. Powody tego s\u0105 r\u00f3\u017cne: zamkni\u0119ta na Boga koncepcja \u015bwiata i cz\u0142owieka, post\u0119puj\u0105cy ateizm, czysto \u015bwiatowa wizja \u017cycia, karmione materializmem z\u0142udzenie samowystarczalno\u015bci, banalne prze\u017cywanie siebie, zagu-bienie w wirtualnych przestrzeniach, wypaczenie sumienia czy pojmowanie wszystkiego jako r\u00f3wnowarto\u015bciowe opcje (RISP 7, EG 61\u201364). R\u00f3wnocze\u015bnie to sami prezbiterzy nierzadko zbrukali oblicze kap\u0142a\u0144stwa (Benedykt XVI, 25 marca 2005).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 14. <\/strong>Nawet w najwi\u0119kszych zewn\u0119trznych trudno\u015bciach decyduje to, co dzieje si\u0119 wewn\u0105trz, w sercu prezbitera (por. Mk 7, 15). Trudna sytuacja zewn\u0119trzna kap\u0142ana nie prze- kre\u015bla jego to\u017csamo\u015bci. Staje si\u0119 wezwaniem do zawierzenia wobec Tego, kt\u00f3ry powo\u0142uje, do aktualizacji swego \u201eTak\u201d, do wyrazistego\u00a0i przejrzystego \u015bwiadectwa. Prowokuje do od- nalezienia swej to\u017csamo\u015bci nie w uznaniu \u015bwiata i przywilejach ziemskiej w\u0142adzy, lecz w Tajemnicy Boga. Jeszcze raz dochodzi tu do g\u0142osu potrzeba osobistego podj\u0119cia drogi formacji sta\u0142ej, kt\u00f3ra \u201epozwala kap\u0142anowi z ca\u0142\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 strzec tajemnicy, kt\u00f3ra zosta\u0142a mu powierzona dla do- bra Ko\u015bcio\u0142a i ludzko\u015bci\u201d (PDV 72).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n TO\u017bSAMO\u015a\u0106 I CHARYZMAT PREZBITERA\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Wyb\u00f3r Jezusowy i wyb\u00f3r Jezusa\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 15. <\/strong>\u201eKim jestem? Kim jestem wtedy, gdy zostaj\u0119 ogo\u0142ocony ze wszystkiego i oddzielony od wszystkich?\u201d Takie pytanie o sw\u0105 najg\u0142\u0119bsz\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 winien zada\u0107 sobie ka\u017cdy prezbiter. Do odpowiedzi mo\u017ce on dorosn\u0105\u0107 jedynie osobi\u015bcie, w \u201e\u017carze do\u015bwiadcze\u0144\u201d (1 P 4, 12), ale i w otwarciu na prowadzenie przez innych. Odpowiedzi\u0105 jest to\u017csamo\u015b\u0107 tworzona przez wyb\u00f3r Jezusowy i wyb\u00f3r Jezusa. Wyb\u00f3r Jezuso- wy to wyb\u00f3r dokonany przez Pana, powo\u0142anie, w kt\u00f3rym Jezus wybiera swego \u201eprzyjaciela\u201d (por. J 15, 15). W obliczu tej wielkiej tajemnicy \u201ejak \u015bw. Piotr mo\u017cemy wo\u0142a\u0107 \u00abWyjd\u017a ode mnie, Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny\u00bb (\u0141k 5, 8), bo z trudem przychodzi nam uwierzy\u0107, \u017ce to w\u0142a\u015bnie nas Chrystus powo\u0142a\u0142. Czy nie m\u00f3g\u0142 On wybra\u0107 kogo\u015b innego, bardziej zdolnego, bardziej \u015bwi\u0119tego? A w\u0142a\u015bnie na ka\u017cdego z nas pad\u0142o pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci spojrzenie Jezusa i temu Jego spojrzeniu trzeba zaufa\u0107\u201d (PDD). Wyb\u00f3r\u00a0Jezusa to wyb\u00f3r dokonywany przez cz\u0142owieka w jego odpowiedzi na powo\u0142anie: \u201eChc\u0119\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 16. <\/strong>To\u017csamo\u015b\u0107 prezbitera jest zatem jasna i \u017cywa, tak\u017ce w nowoczesnym, p\u0142ynnym \u015bwiecie rozwini\u0119tej techniki i ci\u0105g\u0142ych zmian. Bycie i pos\u0142uga prezbitera tylko pozornie dokonuje si\u0119 na marginesie \u015bwiata. Jest centralna i aktualna, bo ci\u0105gle \u201eaktualny\u201d pozostaje B\u00f3g i Jego wezwanie, Jego przymierze z lud\u017ami; ci\u0105gle niespokojne pozostaje r\u00f3wnie\u017c serce cz\u0142owieka. W \u015bwiecie zapomnienia Boga prezbiter staje si\u0119 stra\u017cnikiem Pami\u0105tki, \u017cywej Obecno\u015bci Ukrzy\u017cowanego i Zmartwychwsta\u0142ego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 17. <\/strong>Brak tej to\u017csamo\u015bci to budowanie kap\u0142a\u0144stwa na piasku (por. Mt 7, 26-27) i po- stawienie siebie w sytuacji ci\u0105g\u0142ego kryzysu. Jedynie ta to\u017csamo\u015b\u0107 b\u0119dzie dla prezbitera si\u0142\u0105 zdoln\u0105 ponie\u015b\u0107 go przez \u017cycie. \u0179r\u00f3d\u0142em to\u017csamo\u015bci nie mo\u017ce by\u0107 widzialny sukces \u2013 bo zwykle prezbiter go nie do\u015bwiadcza, a wzrost i owoce nale\u017c\u0105 do Boga (1 Kor 3, 6-7). Podstaw\u0105 to\u017csamo\u015bci nie mo\u017ce by\u0107 spo\u0142eczne uznanie – bo w oczach \u015bwiata uczniowie Jezusa uchodz\u0105 za g\u0142upich, s\u0142abych i wzgardzonych (1 Kor 1, 27-28). To\u017csamo\u015bci\u0105 nie jest czysto psychologiczna droga samorozwoju \u2013 bo \u201eten, 20kto kocha swoje \u017cycie, traci je, a kto nienawidzi swego \u017cycia na tym \u015bwiecie, zachowa je na \u017cycie wieczne\u201d (J 12, 25). To\u017csamo\u015bci\u0105 prezbitera nie jest \u201ebycie sob\u0105\u201d \u2013 bo pierwszym wezwaniem Jezusa jest nie \u201esamoakceptacja\u201d, lecz nawr\u00f3cenie (Mk 1, 15). Dlatego ka\u017cdy ksi\u0105dz Archidiecezji z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 mo\u017ce wraca\u0107 do s\u0142\u00f3w znanych z czas\u00f3w formacji pocz\u0105tkowej, kt\u00f3re patron wroc\u0142awskiego seminarium, \u015bw. Pius X, uczyni\u0142 mottem \u017cycia: aby \u201ewszystko odnowi\u0107 w Chrystusie jako G\u0142owie\u201d (por. Ef 1, 10). Osoba Chrystusa jest centrum egzystencji ksi\u0119dza, wok\u00f3\u0142 Niego wszystko si\u0119 integruje, jednoczy, zdobywa sens, tak\u017ce to, co s\u0142abe i oczekuj\u0105ce nawr\u00f3cenia (D\u017b 108\u2013125).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 18. <\/strong>Z tego rodzi si\u0119 konkretne prawo kap\u0142a\u0144skiej codzienno\u015bci: potrzeby sprzeczne z w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015bci\u0105 nie powinny by\u0107 nigdy spe\u0142niane, gdy\u017c prowadzi to do stopniowego odchodzenia od prawdy o sobie (D\u017b 266).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 jako \u017ar\u00f3d\u0142o\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 19. <\/strong>To\u017csamo\u015b\u0107 prezbitera wyp\u0142ywa z sakra- mentu \u015bwi\u0119ce\u0144, kt\u00f3ry jednoczy prezbitera z Jezusem Chrystusem, Dobrym Pasterzem, Kap\u0142anem, Prorokiem i Kr\u00f3lem. \u015awi\u0119cenia nios\u0105\u00a0ze sob\u0105 okre\u015blony charyzmat , czyli dar, jaki Bo\u017cy Duch poprzez \u017cycie i pos\u0142ug\u0119 prezbitera chce da\u0107 wsp\u00f3lnocie Ko\u015bcio\u0142a, a tak\u017ce \u015bwiatu. Charyzmat \u00f3w staje si\u0119 pos\u0142aniem, codziennym Bo\u017cym zadaniem. Dlatego natura i dynamika \u015bwi\u0119ce\u0144 w najg\u0142\u0119bszy spos\u00f3b uzasadnia formacj\u0119 sta\u0142\u0105 (ANUD 5).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n In persona Christi\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 20. <\/strong>Jezus powo\u0142a\u0142 uczni\u00f3w najpierw do tego, aby z Nim byli (por. Mk 3, 14), dlatego fundamentalnym elementem charyzmatu prezbitera jest osobiste bycie przy Mistrzu i Nauczycielu. Cho\u0107 to zadanie wyp\u0142ywa obiektywnie z sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144, to jednoznacznie domaga si\u0119 ono zaanga\u017cowania serca, modlitwy, rozwa\u017cania s\u0142owa Bo\u017cego, adoracji i codzienno\u015bci przenikni\u0119tej \u201es\u0142odk\u0105 pami\u0119ci\u0105 o Jezusie\u201d (\u015bw. Ambro\u017cy). Dzi\u0119ki temu prezbiter zaczyna \u017cy\u0107 in persona Christi<\/em>, staje si\u0119 nie tylko uczniem Jezusa, ale z Nim si\u0119 uto\u017csamia, dziel\u0105c Jego my\u015bli, wol\u0119 i uczucia, zgodnie z konstytucyjnym dla formacji fragmentem s\u0142owa Bo\u017cego: \u201eto d\u0105\u017cenie niech was o\u017cywia; ono te\u017c by\u0142o w Chrystusie\u201d (Flp 2, 5). Ten element formacji jest widoczny ju\u017c na etapie seminarium, nabiera za\u015b mocy i wyrazisto\u015bci poprzez \u015bwi\u0119cenia. \u017badn\u0105 miar\u0105 nie mo\u017ce prowadzi\u0107 to kap\u0142ana do \u201eub\u00f3stwienia\u201d siebie i swej roli. Wr\u0119cz prze- ciwnie: hymn o kenozie (Flp 2, 5-11) ukazuje Jezusa jako uni\u017conego S\u0142ug\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n S\u0142uga i starszy\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 21. <\/strong>Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 niesie ze sob\u0105 ko- lejne konkretne elementy charyzmatu. Prezbiter ci\u0105gle pozostaje diakonos<\/em>, s\u0142ug\u0105 Ewangelii i chrze\u015bcija\u0144skiej mi\u0142o\u015bci. Wraz z kolejnym stopniem \u015bwi\u0119ce\u0144 jego sposobem bycia i zadaniem staje si\u0119 kap\u0142a\u0144stwo s\u0142u\u017cebne. Prezbiter jest zar\u00f3wno s\u0142ug\u0105 Chrystusa, jak i s\u0142ug\u0105 braci w ich wype\u0142nianiu kap\u0142a\u0144stwa powszechnego (por. J 13, 16); s\u0142u\u017cy \u015bwieckim chrze\u015bcijanom, aby prze\u017cywali swe \u017cycie jako mi\u0142\u0105 Bogu ofiar\u0119 (por. Rz 12, 1).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 22. <\/strong>\u015awi\u0119cenia prezbiteratu czyni\u0105 cz\u0142owieka \u201estarszym\u201d, zgodnie ze znaczeniem greckiego s\u0142owa presbyteros<\/em>. W biblijnym sensie starsze\u0144- stwo wi\u0105\u017ce si\u0119 z m\u0105dro\u015bci\u0105, do\u015bwiadczeniem, cierpliwo\u015bci\u0105, umiej\u0119tno\u015bci\u0105 rozpoznania obecno\u015bci Boga w \u017cyciu, sztuk\u0105 oceny rzeczywisto\u015bci w Bo\u017cym \u015bwietle. Dzi\u0119ki temu prezbiter,\u00a0przewodnik wsp\u00f3lnoty, mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 natural- nym autorytetem, przy kt\u00f3rym wzrasta wiara innych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Charyzmat: S\u0142owo, Sakrament, Lud\u00a0<\/sub><\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 23. <\/strong>Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 jasno wyznacza drog\u0119 ca\u0142ego \u017cycia. Ksi\u0105dz diecezjalny nie jest \u201ebezbarwnym\u201d s\u0142ug\u0105 Ko\u015bcio\u0142a, pozbawionym \u2013 w przeciwie\u0144stwie do bogactwa dr\u00f3g \u017cycia kon- sekrowanego \u2013 wyra\u017anego duchowego charakteru i szczeg\u00f3lnych zada\u0144. Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 w\u0142\u0105cza go w prorockie, kap\u0142a\u0144skie i kr\u00f3lewskie pos\u0142anie Jezusa Chrystusa. Ksi\u0105dz ma wi\u0119c jako prorok sta\u0107 si\u0119 g\u0142osicielem S\u0142owa, jako kap\u0142an szafarzem Sakrament\u00f3w, a jako kr\u00f3l przewodnikiem Ludu Bo\u017cego (KGS 2). Konkretnym, najbardziej powszechnym miejscem realizacji tego charyzmatu jest parafia: karmiona S\u0142owem i Sakramentami, zjednoczona z biskupem wsp\u00f3lnota Ludu Bo\u017cego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n PRZESTRZENIE FORMACJI STA\u0141EJ\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 24. <\/strong>Formacja sta\u0142a prezbitera ma charakterystyczne cechy. Jest to formacja jedna, cho\u0107 z r\u00f3\u017cnymi etapami. Jest to formacja wsp\u00f3lnotowa, bo dokonuje si\u0119 w komunii z Bogiem i konkretn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Jego Cia\u0142a, Ko\u015bcio\u0142a, w jego wymiarze diecezjalnym i we wsp\u00f3lnocie prezbiterium. Jest to formacja misyjna, gdy\u017c nie s\u0142u\u017cy \u201esamorozwojowi\u201d prezbitera, lecz przez niego innym. Jest to formacja integralna, doty- czy osoby prezbitera w ca\u0142o\u015bci, ka\u017cdego aspektu jego bycia: ludzkiego, duchowego, intelektual- nego, duszpasterskiego (RISP 62\u201366).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Dojrza\u0142y m\u0119\u017cczyzna\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 25. <\/strong>Trosk\u0105 prezbitera w jego drodze formacji sta\u0142ej jest najpierw cz\u0142owiecze\u0144stwo: dzie\u0142o Stw\u00f3rcy, u\u015bwi\u0119cone Wcieleniem, zranione grzechem, uzdrawiane \u0142ask\u0105, podstawa dla \u017cycia ducha, intelektu i misji. Poprzez swe cz\u0142owiecze\u0144stwo prezbiter g\u0142osi S\u0142owo i rozdziela Sakramenty po\u015br\u00f3d Ludu; cz\u0119sto dla Ludu to\u00a0ono jest najbardziej widoczne, a przez to buduj\u0105ce lub gorsz\u0105ce. Skoro ksi\u0105dz powo\u0142any jest do tego, by by\u0107 \u201e\u017cywym obrazem\u201d Jezusa Chrystusa G\u0142owy i Pasterza Ko\u015bcio\u0142a, powinien stara\u0107 si\u0119 \u201eodtworzy\u0107 w sobie ludzk\u0105 doskona- \u0142o\u015b\u0107 ja\u015bniej\u0105c\u0105 w Synu Bo\u017cym, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem\u201d (PDV 43). Prezbiter winien by\u0107 zatem cz\u0142owiekiem m\u0105dro\u015bci, czyli realistycznie postrzega\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107, formu\u0142owa\u0107 zr\u00f3wno- wa\u017cone s\u0105dy, prowadz\u0105ce do odpowiedniego dzia\u0142ania. Prezbiter to cz\u0142owiek dojrza\u0142ych relacji, nie przeszkoda, lecz pomost dla innych w spotkaniu z Jezusem, budowniczy jedno\u015bci. To cz\u0142owiek odpowiedzialnej emocjonalno\u015bci, kt\u00f3ry zna swe uczucia, umie je wykorzysta\u0107 dla dobra. Prezbiter to cz\u0142owiek sta\u0142ej i wypr\u00f3bowanej czysto\u015bci, prze\u017cywaj\u0105cy sw\u0105 seksualno\u015b\u0107 w zgodzie z powo\u0142aniem do bez\u017ce\u0144stwa dla Kr\u00f3lestwa, na wz\u00f3r Chrystusa. To cz\u0142owiek wolno\u015bci, kt\u00f3ry z w\u0142asnego rozeznania i wyboru post\u0119puje wed\u0142ug prawa Ewangelii. Prezbiter to cz\u0142owiek sumienia, stale s\u0142uchaj\u0105cy Boga, jasno rozr\u00f3\u017cniaj\u0105cy dobro od z\u0142a. Jednym s\u0142owem, prezbiter to cz\u0142owiek prawy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 26. <\/strong>Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 nie stwarza \u201enad- cz\u0142owieka\u201d. Ksi\u0105dz jest wzi\u0119ty z ludu i dla tego ludu ustanowiony, \u201emo\u017ce on wsp\u00f3\u0142czu\u0107 z tymi, kt\u00f3rzy nie wiedz\u0105 i b\u0142\u0105dz\u0105, poniewa\u017c sam pod- lega s\u0142abo\u015bciom\u201d (Hbr 5, 1-2). W przestrzeni cz\u0142owiecze\u0144stwa formacja sta\u0142a jest wi\u0119c codziennym rytmem uzdrawiania serca i jego w\u0142adz: my\u015bli, woli, uczu\u0107, wyobra\u017ani i pami\u0119ci. Jest sztuk\u0105 karmienia si\u0119 tym, co prowadzi do odnajdywania siebie w Ukrzy\u017cowanym-Zmartwychwsta\u0142ym, nie za\u015b zagubienia. Opr\u00f3cz tych wielkich zada\u0144 formacji sta\u0142ej prezbiter nie powinien zapomina\u0107 o istotnych \u201edrobiazgach\u201d: o poczuciu humoru i pogodzie ducha; o dystansie do siebie i do swych dzie\u0142, bez bycia niewolnikiem swego natr\u0119tnego \u201eja\u201d; o m\u00f3wie- niu prawdy z mi\u0142o\u015bci\u0105; o \u015bmiechu, kt\u00f3ry nie sprawia cierpienia; o m\u0105drej trosce o swe cia\u0142o (RISP 69).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Mi\u0142o\u015bnik modlitwy\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 27. <\/strong>\u00d3w dojrza\u0142y m\u0119\u017cczyzna ma stawa\u0107 si\u0119 coraz wi\u0119kszym mi\u0142o\u015bnikiem modlitwy, a przez to cz\u0142owiekiem duchowym, nie w sensie negatywnego oderwania od cielesnej rzeczywisto\u015bci \u015bwiata, lecz przez otwarcie si\u0119 na Bo\u017cego Ducha i \u017cycie wed\u0142ug Niego. Dlatego w \u017cyciu rytmem formacji ci\u0105g\u0142ej kluczowe jest do\u015bwiadczenie wiary, \u017cywej relacji z Bogiem w Jego Ko\u015bciele. Je\u015bli zabraknie tego osobistego do\u015bwiadczenia, wiara obr\u00f3ci si\u0119 w niezno\u015bny, uci\u0105\u017cliwy zbi\u00f3r zasad, nauk, nakaz\u00f3w i zakaz\u00f3w, najpierw w \u017cyciu samego prezbitera, potem w \u017cyciu jego parafian (RISP 54\u201356).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 28<\/strong>. Kap\u0142an zatem, \u201eby m\u00f3c owocnie wype\u0142nia\u0107 swoj\u0105 pos\u0142ug\u0119 duszpastersk\u0105, powinien wej\u015b\u0107 w szczeg\u00f3ln\u0105 i g\u0142\u0119bok\u0105 za\u017cy\u0142o\u015b\u0107 z Chrystusem dobrym Pasterzem\u201d (DP\u017bP 49). Dlatego \u201e\u017cycie duchowe powinno by\u0107 wszczepione w \u017cycie ka\u017cdego prezbitera przez liturgi\u0119, modlitw\u0119 osobist\u0105, styl \u017cycia i praktykowanie cn\u00f3t chrze\u015bcija\u0144skich, kt\u00f3re przyczyniaj\u0105 si\u0119 do owocno\u015bci dzia\u0142ania kap\u0142a\u0144skiego. Samo upodobnienie si\u0119 do Chrystusa wymaga, w pewnym sensie, oddychania klimatem przy- M\u0105dry teolog<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 29. <\/strong>Teologia jest nieod\u0142\u0105czn\u0105 towarzyszk\u0105 \u017cycia prezbitera. Zawsze stoi w tle jego przepowiadania, modlitwy, codziennych rozm\u00f3w. Jej si\u0142a b\u0105d\u017a jej s\u0142abo\u015b\u0107 przek\u0142adaj\u0105 si\u0119 na reszt\u0119 \u017cycia. Ju\u017c do samej natury wiary nale\u017cy rozumno\u015b\u0107, wiara jest bowiem aktem intelektu (FR 43), opiera si\u0119 na prawdzie i ci\u0105gle szuka rozumienia. Prezbiter winien zatem uprawia\u0107 Ofiarny pasterz\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 30. <\/strong>Cz\u0142owiecze\u0144stwo, duchowo\u015b\u0107 i teologiczne my\u015blenie znajduj\u0105 sw\u0105 syntez\u0119 w ewangelizacyjnej pos\u0142udze prezbitera wobec Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata, wobec znaj\u0105cych i nieznaj\u0105cych Jezusa. Dla ksi\u0119dza \u00f3w element jest istotn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 charyzmatu: poniewa\u017c kocha i mi\u0142uje Jezusa, to w imi\u0119 tej mi\u0142o\u015bci podejmuje si\u0119 zadania pasterza, jak przypomina dialog Zmartwychwsta\u0142ego z Piotrem (J 21, 15-19). Pasterska mi\u0142o\u015b\u0107 to owoc \u017cycia wra\u017cliwego, odpowiedzialnego i dojrza\u0142ego, na wz\u00f3r jedynego Dobrego Pasterza (PDV 58). Ofiarny pasterz pami\u0119ta przy tym o cierpieniu ludzi, kt\u00f3rzy nie znaj\u0105 Chrystusa i Jego Ko\u015bcio\u0142a: \u201eNie mo\u017cemy by\u0107 spokojni, gdy pomy\u015blimy o milionach naszych braci i si\u00f3str, tak jak my odkupionych krwi\u0105 Chrystusa, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 nie\u015bwiadomi Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci\u201d (RM 86). Tu r\u00f3wnie\u017c potrzeba ci\u0105g\u0142ej formacji, aby w \u017cyciu prezbitera nie spe\u0142ni\u0142y si\u0119 s\u0142owa \u015bw. Grzegorza Wielkiego: \u201e\u015awiat pe\u0142en jest kap\u0142an\u00f3w, ale na \u017cniwie Pana bardzo rzadko wida\u0107 robotnika\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n ETAPY FORMACJI STA\u0141EJ <\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 31. <\/strong>Wraz z up\u0142ywem lat \u017cycia i zmianami miejsc pos\u0142ugi, z wype\u0142nionymi zadaniami i nowymi perspektywami, z nabieraniem m\u0105dro\u015bci i utrat\u0105 si\u0142 fizycznych zmienia\u0107 si\u0119 winna droga formacji sta\u0142ej. Inna jest rzeczywisto\u015b\u0107 neoprezbitera, inna proboszcza w sile wieku, inna za\u015b kap\u0142ana, kt\u00f3ry regularn\u0105 pos\u0142ug\u0119 na parafii ma ju\u017c za sob\u0105.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 32. <\/strong>Dzie\u0144 \u015bwi\u0119ce\u0144 prezbiteratu jest dniem wej\u015bcia na drog\u0119 formacji sta\u0142ej. Ju\u017c pierwsze dni prezbiteratu ukazuj\u0105, \u017ce zadaniem seminarium nie by\u0142o przygotowanie do wykonywania \u201ezawodu\u201d, lecz wykszta\u0142cenie docibilitas<\/em>, czy- li postawy ci\u0105g\u0142ego uczenia si\u0119. Obok wielu udanych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 neoprezbiter nie uniknie pora\u017cek, kt\u00f3re nale\u017cy pom\u00f3c mu owocnie i \u017cyczliwie prze\u017cy\u0107.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 33. <\/strong>Okres po \u015bwi\u0119ceniach to czas bardziej autonomicznego stylu \u017cycia ni\u017c w czasie formacji pocz\u0105tkowej. W tym spotkaniu z now\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105, cz\u0119sto odmienn\u0105 od wyobra\u017canej, kap\u0142an winien wypracowa\u0107 sobie w\u0142a\u015bciwy spos\u00f3b troski o sw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Fundamentalnym wyzwaniem jest postawienie \u017cycia duchowego na pierwszym miejscu, szczeg\u00f3lnie wobec wymog\u00f3w zwykle entuzjastycznie podejmowanej pracy apostolskiej. Chodzi o modyfikacj\u0119, nie za\u015b porzucenie drogi modlitwy, na jak\u0105 prezbiter wszed\u0142 w seminaryjnej formacji pocz\u0105tkowej. R\u00f3wnie wa\u017cnym zadaniem jest przyj\u0119cie postawy przewodnika wsp\u00f3lnoty, w harmonijnym pos\u0142usze\u0144stwie wobec proboszcza, w duchu wsp\u00f3\u0142pracy z wikarymi i innymi osobami zaanga\u017cowanymi w \u017cycie parafii, duchownymi i \u015bwieckimi. Szczeg\u00f3lnym zadaniem jest dojrza\u0142e kszta\u0142towanie relacji mi\u0119dzyludzkich, w tym relacji z kobietami, oraz umiej\u0119tno\u015b\u0107 radzenia sobie z pojawiaj\u0105cymi si\u0119 nowymi trudno\u015bciami, zwi\u0105zanymi z katechez\u0105 szkoln\u0105 i prowadzeniem grup (DP\u017bP 111).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 34. <\/strong>Cho\u0107 neoprezbiter wypowiedzia\u0142 swoje kap\u0142a\u0144skie przyrzeczenie i obieca\u0142 Bogu ofiar\u0119 ze swego \u017cycia, dopiero wchodzi on na \u017cyciow\u0105 drog\u0119 z\u0142o\u017cenia ca\u0142kowitego daru z siebie. Jego zadaniem jest uwolnienie si\u0119 od my\u015blenia, \u017ce \u201ewynaj\u0105\u0142 si\u0119\u201d tylko na jaki\u015b czas, \u017ce gdy tylko zechce, b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 zabra\u0107 to, co da\u0142 (O\u017b 60). Chodzi o trosk\u0119 o w\u0142asny wyb\u00f3r, odpowie- dzialne i ufne my\u015blenie o swej decyzji przyj\u0119cia \u015bwi\u0119ce\u0144, podj\u0119tej w spos\u00f3b wolny i \u015bwiadomy, godny dojrza\u0142ego m\u0119\u017cczyzny.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 35. <\/strong>W czasie pos\u0142ugi na pierwszej parafii neoprezbiter powinien mie\u0107 obok siebie od- powiednie osoby, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 towarzyszy\u0142y mu we wzrastaniu. Kluczowa jest osoba proboszcza i podj\u0119cie si\u0119 przez niego zadania otwartego, po- wa\u017cnego, m\u0105drego i spokojnego towarzyszenia. Winien on doceni\u0107 i odpowiednio wykorzysta\u0107 idea\u0142y neoprezbitera (DP\u017bP 93), w\u0142a\u015bciwie ukierunkowa\u0107 i roz\u0142o\u017cy\u0107 akcenty jego pos\u0142ugi (DP\u017bP 82), uchroni\u0107 go przed zadaniami, kt\u00f3- rych w nieuzasadniony spos\u00f3b nie chce si\u0119 podj\u0105\u0107 \u017caden ze starszych, bardziej do\u015bwiadczonych wikarych, pom\u00f3c w adaptacji do nowej wsp\u00f3l- noty (kap\u0142a\u0144skiej, parafialnej, duszpasterskiej, dekanalnej). Oznacza to, \u017ce sam proboszcz b\u0119dzie konfrontowa\u0142 si\u0119 ze swoimi w\u0142asnymi schematami i poddawa\u0142 je rewizji. Ze strony neoprezbitera potrzebna jest postawa harmonijnego wej\u015bcia w dotychczasowy rytm \u017cycia parafii. Jedn\u0105 z pierwszych trosk neoprezbitera na plebanii powinno by\u0107 znalezienie sta\u0142ego spowiednika, a tak\u017ce kierownika duchowego (RISP 371). Pomocne s\u0105 tak\u017ce zdrowe relacje kole\u017ce\u0144skie we- wn\u0105trz kursu, spotkania ze starszymi kolegami z dekanatu czy danego duszpasterstwa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 36. <\/strong>W m\u0142odym wikariuszu \u017cyje ci\u0105gle m\u0142odzie\u0144czy zapa\u0142, ale i pojawiaj\u0105 si\u0119 pierwsze gorzkie do\u015bwiadczenia. Ma on za sob\u0105 pierwsze powa\u017cne kryzysy, a nieraz trud zmiany parafii. Osobi\u015bcie przekona\u0142 si\u0119, jak ma\u0142y krok dzieli powodzenie od rozczarowania, jak obok zaanga\u017cowania \u0142atwo o niesta\u0142o\u015b\u0107 i zniech\u0119cenie. Obok zdolno\u015bci do dobrze poj\u0119tego duszpasterskiego ryzyka nara\u017cony jest na zamykanie si\u0119 w znanych sobie kr\u0119gach, nie doceniaj\u0105c innych charyzmat\u00f3w. Zdoby\u0142 ju\u017c pewne do\u015bwiadczenie, ale w\u0142a\u015bnie dlatego jego docibilitas <\/em>wymaga wi\u0119kszej czujno\u015bci, bo przecie\u017c nie jest uformowany do ko\u0144ca. Staje w obliczu sytuacji, kt\u00f3re z ka\u017cdym rokiem kap\u0142a\u0144stwa mog\u0105 przybiera\u0107 na sile: \u201enasilone do\u015bwiadczenie w\u0142asnej s\u0142abo\u015bci, pokusa (chciwo\u015b\u0107) w\u0142adzy i bogactwa, ryzyko poczucia si\u0119 funkcjonariuszem, wyzwania wsp\u00f3\u0142czesnej kultury, nowe trudno\u015bci w celibacie czy os\u0142abienie w apostolskim zapale. Ukazuj\u0105 one potrzeb\u0119 uporz\u0105dkowania przede wszystkim wymiaru du- chowego i ludzkiego prezbiter\u00f3w\u201d (RISP 372).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 37. <\/strong>W osobistej drodze formacji prezbiter z paroletnim sta\u017cem winien wi\u0119c zatroszczy\u0107 si\u0119 o wymiar ludzki i duchowy swej drogi. Znacz\u0105cy jest tak\u017ce dalszy rozw\u00f3j intelektualny w zakresie wiedzy teologicznej, z zastosowaniem jej w praktyce. Duszpasterstwo wymaga za\u015b poszukiwania nowych dr\u00f3g. Zadaniami formacji jest mi\u0119dzy innymi jeszcze g\u0142\u0119bsze umi\u0142owanie Ko\u015bcio\u0142a w jego konkretnych wsp\u00f3lnotach, dba\u0142o\u015b\u0107 o komuni\u0119 z innymi prezbiterami, osi\u0105gni\u0119cie w\u0142a\u015bciwej dojrza\u0142o\u015bci duchowej oraz od- powiedzialno\u015bci i dyspozycyjno\u015bci dla podejmo- wania dalszych obowi\u0105zk\u00f3w duszpasterskich.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 38. <\/strong>Po kilku latach od przyj\u0119cia \u015bwi\u0119ce\u0144 w ci\u0105gle m\u0142odym kap\u0142anie ro\u015bnie \u017cyciowa m\u0105dro\u015b\u0107, pojawiaj\u0105 si\u0119 zas\u0142ugi zdobywane codzienn\u0105 prac\u0105. Jest to czas duszpasterskiego zaanga\u017cowania, rado\u015bci i rodz\u0105cego si\u0119 ducha ojcostwa. Ale nie brakuje rozczarowania, zm\u0119czenia, poczucia osamotnienia, pokusy lenistwa i wygody, podawania w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 swego wyboru, aktywizmu, szukania samowystarczalno\u015bci. Kap\u0142an na tym etapie potrzebuje zach\u0119ty, o\u017cywienia motywacji, odnowienia si\u0142, szczeg\u00f3lnie za\u015b nowego odkrycia duchowo\u015bci. Wa\u017cne s\u0105 wi\u0119c odpowiednio dobrane rekolekcje, sesje formacyjne, obecno\u015b\u0107 odpowiednich specjalist\u00f3w, a tak\u017ce roztropne prze\u017cywanie czasu wol- nego i troska o zdrowie (DP\u017bP 112).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 39. <\/strong>U starszych wikarych pojawiaj\u0105 si\u0119 co- raz wi\u0119ksze pragnienia podj\u0119cia wi\u0119kszej odpowiedzialnosci poprzez samodzielnie prowadzeniewsp\u00f3lnoty parafialnej. Niebezpiecze\u0144stwem jest tu zniech\u0119cenie dotychczasowymi obowi\u0105zkami w oczekiwaniu na inne zadania, co nieraz oznacza obci\u0105\u017canie swoimi obowi\u0105zkami m\u0142odszych prezbiter\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 40. <\/strong>Prezbiterzy w wieku 30\u201345 lat, zatem zwykle starsi wikarzy i m\u0142odzi proboszczowie, to m\u0119\u017cczy\u017ani okresu wczesnej dojrza\u0142o\u015bci, w pe\u0142ni si\u0142 fizycznych i psychicznych, kt\u00f3rzy mog\u0105 wiele zdzia\u0142a\u0107. R\u00f3wnocze\u015bnie to osoby postawione w krzy\u017cowym ogniu r\u00f3\u017cnych sprzecznych bod\u017ac\u00f3w. Z nieco naiwnych idealist\u00f3w mog\u0105 wyrosn\u0105\u0107 reali\u015bci o oczyszczonych pragnieniach, niekiedy za\u015b pesymi\u015bci, a nawet cynicy. Wskutek \u201epastoralnego rozczarowania\u201d b\u0105d\u017a zbytniej pewno\u015bci siebie mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 postawa lekcewa\u017c\u0105cego podej\u015bcia do homilii i liturgii. W ten spos\u00f3b spragnieni s\u0142owa Bo\u017ce- go i modlitwy ludzie, kt\u00f3rzy w niedziel\u0119 przybywaj\u0105 ze \u015bwiata obcego, a nawet wrogiego wierze, zamiast spotka\u0107 si\u0119 z Bogiem, staj\u0105 przed zgorzknia\u0142ym, ale maj\u0105cym nad nimi religijn\u0105 w\u0142adz\u0119 \u201eko\u015bcielnym rzemie\u015blnikiem\u201d. Drugie niebezpiecze\u0144stwo \u201epastoralnego rozczarowania\u201d jest zupe\u0142nie odmienne \u2013 rozczarowany duszpasterz staje si\u0119 nadaktywnym dzia\u0142aczem, parafialnym celebryt\u0105, cz\u0142owiekiem ka\u017cdego innego sukcesu ni\u017c ten kap\u0142a\u0144ski. Dlatego ten czas w \u017cyciu prezbitera winien by\u0107 naznaczony wyznaniem Piotra: \u201ePanie, do kog\u00f3\u017c p\u00f3jdziemy? Ty masz s\u0142owa \u017cycia wiecznego\u201d (J 6, 68). Chodzi o odnowiony, pog\u0142\u0119biony, realistyczny wyb\u00f3r Jezusa, wolny od w\u0142asnego \u201eego\u201d, o nowe zasmakowanie w \u017cyciu wewn\u0119trznym, samotnym i cichym, o nabranie drugiego oddechu w na nowo podj\u0119tej pracy po\u015br\u00f3d Ludu (O\u017b 225\u2013228).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 41. <\/strong>Prezbiter, obejmuj\u0105c jako proboszcz zadanie przewodnika wsp\u00f3lnoty parafialnej, staje przed nowymi wyzwaniami. Jego nowa misja niesie w sobie obietnic\u0119 poczucia spe\u0142nienia. Wyra\u017aniejsze staje si\u0119 bycie ojcem dla miesz- ka\u0144c\u00f3w parafii oraz dla swych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Jednocze\u015bnie do zada\u0144 duszpasterskich dochodz\u0105 zadania administracyjne, z mocn\u0105 pokus\u0105 oddania si\u0119 temu, co przynosi widoczne owoce i uznanie ludzi. Wiod\u0105cy do tej pory \u201eczysto duchowe i duszpasterskie\u201d \u017cycie wikary zmuszony jest pozna\u0107 zasady administrowania i zdobywania funduszy, a nieraz opanowa\u0107 sztuk\u0119 przygotowania sobie zdrowego obiadu. Obok rado\u015bci z wa\u017cnych zada\u0144 towarzyszy mu my\u015bl, czy zdo\u0142a im podo\u0142a\u0107. Spo\u015br\u00f3d rad ewangelicznychwiecej wysi\u0142ku wymaga mo\u017ce ju\u017c nie sprawa czysto\u015bci, lecz ub\u00f3stwa i pos\u0142usze\u0144stwa. To czas rewizji w\u0142asnej regu\u0142y \u017cycia i ponownego przyznania pierwsze\u0144stwa \u017cyciu duchowe- mu. Wszystkie te aspekty formacja sta\u0142a winna bra\u0107 pod uwag\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 42. <\/strong>Szczeg\u00f3lnej troski o w\u0142asn\u0105 drog\u0119 z Jezusem potrzebuj\u0105 prezbiterzy, kt\u00f3rzy podejmuj\u0105 konieczne dla Ko\u015bcio\u0142a lokalnego pos\u0142ugi poza parafiami, w r\u00f3\u017cnych instytucjach centralnych archidiecezji (jak kuria, s\u0105d ko\u015bcielny, seminarium duchowne, wydzia\u0142 teologiczny, r\u00f3\u017cnego rodzaju duszpasterstwa specjalistyczne), przebywaj\u0105cy na studiach, ale tak\u017ce ksi\u0119\u017ca w szczeg\u00f3lnych sytuacjach cierpienia (DP\u017bP 114). Realizuj\u0105 oni swe powo\u0142anie w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny, wskutek charakteru swej pos\u0142ugi oddaleni od tej cz\u0119\u015bci charyzmatu, jak\u0105 jest bezpo\u015brednia pos\u0142uga Ludowi Bo\u017cemu, ale za to maj\u0105cy mo\u017cliwo\u015bci g\u0142\u0119bszego umi\u0142owania S\u0142owa i Sakrament\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 43. <\/strong>Ksi\u0105dz w wieku 45\u201360 lat to osoba na r\u00f3\u017cne sposoby ustabilizowana, kt\u00f3ra jednak czuje, \u017ce brakuje jej dawnego wigoru. Lata do\u015bwiadcze\u0144 przynios\u0142y ze sob\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107, \u015bwiadomo\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych strat, ale i zrealizowanych marze\u0144. Najwi\u0119ksz\u0105 pokus\u0105 na tym etapie \u017cycia jest zarozumia\u0142e, wynios\u0142e uznanie, \u017ce nie potrzebuje on ju\u017c formacji. Prezbiter mo\u017ce doj\u015b\u0107 do b\u0142\u0119dnego przekonania, \u201e\u017ce jego osobiste do\u015bwiadczenie, potwierdzone przez up\u0142yw czasu, nie musi ju\u017c by\u0107 konfrontowane z nikim ani z niczym\u201d (PDV 77). Do tego dochodzi mniejsza otwarto\u015b\u0107 na nawr\u00f3cenie, l\u0119k przed zmianami, zamkni\u0119cie si\u0119 w sobie, pewna sztywno\u015b\u0107 w stylu \u017cycia, s\u0142abni\u0119cie ducha ascezy, rosn\u0105ca rutyna, zm\u0119czenie, zarozumia\u0142o\u015b\u0107. Sprowadza si\u0119 to do postawy klerykalizmu jako nadu\u017cywania duchowej w\u0142adzy i lekcewa\u017cenia innych: \u201eKlerykalizm jest ci\u0105g\u0142\u0105 pokus\u0105 kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy interpretuj\u0105 \u00abotrzyman\u0105 pos\u0142ug\u0119 jako w\u0142adz\u0119<\/em>, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy wype\u0142nia\u0107, a nie bezinteresown\u0105 i wielkoduszn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119<\/em>, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy ofiarowa\u0107. A to prowadzi nas do przekonania, \u017ce nale\u017cymy do grupy, kt\u00f3ra ma wszystkie odpowiedzi i nie musi ju\u017c niczego s\u0142ucha\u0107 i niczego si\u0119 uczy\u0107\u00bb\u201d (CV 98). W przypadku osobistej niewierno\u015bci starsi prezbiterzy s\u0105 bardziej sk\u0142onni prowadzi\u0107 wygodne podw\u00f3jne \u017cycie, zachowuj\u0105c sw\u0105 spo\u0142eczno-finansow\u0105 pozycj\u0119, ni\u017c m\u0142odsi, maj\u0105cy mniej do stracenia, bardziej sk\u0142onni do ryzyka, dlatego porzucaj\u0105cy kap\u0142a\u0144stwo wprost.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 44. <\/strong>Dbaj\u0105cy o codzienne nawr\u00f3cenie pre- zbiter w tym wieku cieszy si\u0119 wielkim b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem. Dojrza\u0142a w nim gl\u0119boka mo\u017cliwo\u015b\u0107 duchowego ojcostwa, centralna dla tego etapu \u017cycia. Duchowe ojcostwo jest dobrze prze\u017cywane, gdy ksi\u0105dz temu, kogo w duchowy spos\u00f3b powo\u0142a\u0142 do \u017cycia, pozwoli odej\u015b\u0107, i\u015b\u0107 w\u0142asn\u0105 drog\u0105. Prezbiterowi na tym etapie grozi bo- wiem pokusa naznaczenia wszystkiego samym sob\u0105, od ludzi po budynki ko\u015bcio\u0142\u00f3w, przez co rekompensuje sobie brak bycia ojcem na drodze powo\u0142ania ma\u0142\u017ce\u0144skiego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 45. <\/strong>Ksi\u0119\u017ca najstarsi, wycofuj\u0105cy si\u0119 z pos\u0142ugi parafialnej lub przebywaj\u0105cy ju\u017c na emeryturze, nierzadko powa\u017cnie schorowani, nadal pozostaj\u0105 ukochanymi uczniami Jezusa. Jest to dla nich czas powrotu do pocz\u0105tku przyja\u017a- ni z Powo\u0142uj\u0105cym, rozwoju nowej intymno\u015bci w relacji z Nim, pog\u0142\u0119bienia kontemplacyjnego sensu \u017cycia kap\u0142a\u0144skiego, tak\u017ce powrotu do swoich dawnych marze\u0144, kt\u00f3re zosta\u0142y zapomniane w obowi\u0105zkach \u017cycia. Istotne jest tu zaakceptowanie mijaj\u0105cego czasu, bez t\u0119sknoty za minionymi latami. Z jednej strony to etap wycofywania si\u0119, by uczyni\u0107 miejsce nast\u0119pcom. Towarzyszy temu nieraz do\u015bwiadczenie samotno\u015bci, s\u0142abni\u0119cia, biernego przypatrywania si\u0119 temu, co inni czyni\u0105 z dzie\u0142ami, kt\u00f3re starsi teraz kap\u0142ani prowadzili kiedy\u015b na sw\u00f3j spos\u00f3b; przypomina to nieraz los Abrahama, kt\u00f3ry musia\u0142 po\u015bwi\u0119ci\u0107 w ofierze swe umi\u0142owane dziecko. Z drugiej strony to etap innego zaanga\u017cowania, na miar\u0119 swych si\u0142 i m\u0105dro\u015bci. \u017badn\u0105 miar\u0105 nie powinno to by\u0107 ca\u0142kowite wycofanie si\u0119, lecz, mimo zostawienia formalnych urz\u0119d\u00f3w, podj\u0119cie nowych zada\u0144: dzielenie si\u0119 z m\u0142odszymi zdobytym do\u015bwiadczeniem, cierpliwe s\u0142uchanie, wychowywanie innych kap\u0142an\u00f3w, zach\u0119ca- nie ich do wierno\u015bci, pos\u0142uga w konfesjona\u0142ach, kierownictwo duchowe, modlitwa wstawiennicza, ofiarowanie swego cierpienia (PDV 77, DP\u017bP 113\u2013114, O\u017b 191). W ko\u0144cu za\u015b ten etap \u017cycia jest oczekiwaniem na ostateczne spotkanie z Panem. To oddawanie si\u0119 w r\u0119ce Ojca na wz\u00f3r Jezusa, doko\u0144czenie ca\u0142ej drogi formacji w najdoskonalszym akcie mi\u0142o\u015bci i za- wierzenia, jakim jest \u015bmier\u0107 46. <\/strong>Poniewa\u017c sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 wyciska na cz\u0142owieku \u201eniezatarty charakter duchowy\u201d, s\u0142uszna jest troska o tych \u201ewsp\u00f3\u0142braci, kt\u00f3rzy porzucili pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105\u201d (ANUD 11), z pokorn\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce ten, \u201ekomu si\u0119 zdaje, \u017ce stoi, baczy, aby nie upad\u0142\u201d (1 Kor 10, 12).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n ODPOWIEDZIALNI ZA FORMACJ\u0118\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 47. <\/strong>Pierwszym formatorem jest sam Bo\u017cy Duch, prowadz\u0105cy prezbitera. Wyp\u0142ywa to ju\u017c z \u0142aski sakramentu chrztu i kolejnych sakrament\u00f3w, szczeg\u00f3lnie sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144. Bez wi\u0119zi z Nim \u201eformacja\u201d stanie si\u0119 \u015bwiatow\u0105 trosk\u0105 o siebie. \u0141aska Bo\u017cego Ducha opiera si\u0119 jednak na ludzkiej naturze. Dlatego konkretn\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 za formacj\u0119 sta\u0142\u0105 bierze sam prezbiter, dalej za\u015b biskup i prezbiterium, a tak\u017ce wsp\u00f3lnota, w kt\u00f3rej on \u017cyje (SA 144\u2013160, DP\u017bP 105\u2013110).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Pierwszy odpowiedzialny \u2013 sam prezbiter\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 48. <\/strong>W ludzkim porz\u0105dku pierwszym odpowiedzialnym za formacj\u0119 ci\u0105g\u0142\u0105 jest sam prezbiter (SA 144\u2013160, ANUD 8). On ponosi odpowiedzialno\u015b\u0107 za swe otwarcie na \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. Na nim spoczywa \u201eobowi\u0105zek, zakorzeniony w sakramencie \u015bwi\u0119ce\u0144, dochowania wierno\u015bci darowi Bo\u017cemu i dynamice codziennego\u00a0nawracania si\u0119, wyp\u0142ywaj\u0105cej z tego\u017c daru. […] Formacja sta\u0142a pozwala zachowa\u0107 m\u0142odo\u015b\u0107 ducha, kt\u00f3rej nikt nie mo\u017ce narzuci\u0107 z zewn\u0105trz, ale kt\u00f3r\u0105 ka\u017cdy musi nieustannie odnajdywa\u0107 w sobie samym. Tylko ten, kto zawsze pragnie uczy\u0107 si\u0119 i wzrasta\u0107, zachowuje t\u0119 m\u0142odo\u015b\u0107\u201d (PDV 79). Dlatego formacja, zar\u00f3wno na etapie pocz\u0105tkowym w seminarium, jak i po \u015bwi\u0119ceniach, winna by\u0107 autoformacj\u0105 (PDV 69\u201370). Postawa powo\u0142anego to nie postawa konsumenta, kt\u00f3ry narzeka na proponowan\u0105 mu ofert\u0119 formacji sta\u0142ej, lecz protagonisty, kt\u00f3ry w pe\u0142ni i aktywnie chce si\u0119 we w\u0142asn\u0105 formacj\u0119 zaanga\u017cowa\u0107. Ka\u017cdy prezbiter powinien sam szuka\u0107 dr\u00f3g odnowy, pomocy, wykazywa\u0107 inicjatyw\u0119, podejmowa\u0107 odpowied- nie dzia\u0142anie (O\u017b 36\u201337). Nie jest \u017cadn\u0105 ujm\u0105 prosi\u0107 o pomoc, jak nie jest czym\u015b dziwnym dotykaj\u0105ca ka\u017cdego s\u0142abo\u015b\u0107, nawet tych, kt\u00f3rzy wydaj\u0105 si\u0119 mocni.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Odpowiedzialno\u015b\u0107 wsp\u00f3lnotowa\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 49. <\/strong>Na drodze autoformacji prezbiter nie zostaje sam. \u201eNa ca\u0142ym Ko\u015bciele lokalnym z biskupem na czele spoczywa odpowiedzialno\u015b\u0107\u00a0 za dostarczanie bod\u017ac\u00f3w do sta\u0142ej formacji kap\u0142an\u00f3w i czuwanie nad ni\u0105 na r\u00f3\u017cne sposoby\u201d (PDV 78, SA 144\u2013160). Pasterza naszej Archidiecezji w jego formacyjnej roli wspiera wiele os\u00f3b i instytucji: wikariusz biskupi ds. formacji sta\u0142ej, rada ds. formacji sta\u0142ej, diecezjalny ojciec duchowny, dekanalni ojcowie duchowni, a tak\u017ce moderatorzy seminarium. Zewn\u0119trznym oparciem dla tych os\u00f3b jest Dom Formacji Sta\u0142ej w Sulistrowiczkach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 50. <\/strong>Stosown\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 za formacj\u0119 ci\u0105g\u0142\u0105 prezbitera d\u017awiga tak\u017ce jego sta\u0142y spowiednik i kierownik duchowy, kt\u00f3rych ksi\u0105dz winien osobi\u015bcie znale\u017a\u0107, oraz inni zwi\u0105zani z nim prezbiterzy. Wielu jest bowiem kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rych obecno\u015b\u0107 dodaje pozosta- \u0142ym nadziei i odwagi, szczeg\u00f3lnie w momen- tach kryzysu. Maj\u0105 oni nieformalne prawo i obowi\u0105zek szczeg\u00f3lnej, niezast\u0105pionej misji wobec braci.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 51. <\/strong>Pierwsz\u0105 wsp\u00f3lnot\u0105, w kt\u00f3rej kap\u0142an winien znale\u017a\u0107 oparcie, zrozumienie i \u017cyczliw\u0105 gotowo\u015b\u0107 pomocy, jest wsp\u00f3lnota kap\u0142a\u0144ska, \u017cyj\u0105ca codziennym rytmem roku liturgicznego, a tak\u017ce rytmem specjalnych spotka\u0144, jak dni skupienia, rekolekcje, rocznice \u015bwi\u0119ce\u0144 czy imieniny. \u201eBraterstwo sakramentalne\u201d (PO 8) winno znale\u017a\u0107 sw\u00f3j wyraz zar\u00f3wno w wielkiej wsp\u00f3lnocie ca\u0142ego prezbiterium, jak i w mniejszych wsp\u00f3lnotach, jak parafie, dekanaty, roczniki czy stowarzyszenia. Rzeczywisto\u015b\u0107 owych wsp\u00f3lnot jest r\u00f3\u017cna, nie ulega jednak w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce \u015bwiat nie b\u0119dzie mia\u0142 lito\u015bci dla prezbiterium podzielonego, a spo\u015br\u00f3d oboj\u0119tnych na siebie nawzajem indywidualist\u00f3w \u201elew rycz\u0105cy\u201d (1 P 5, 8) \u0142atwiej wyrwie sw\u0105 zdobycz. Warto przypomnie\u0107 tu s\u0142owa Paw\u0142a: \u201eBracia, a gdyby komu przydarzy\u0142 si\u0119 jaki upadek, wy, kt\u00f3rzy pozostajecie pod dzia\u0142aniem Ducha, w duchu \u0142agodno\u015bci sprowad\u017acie takiego na w\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0119. Bacz jednak, aby\u015b i ty nie uleg\u0142 pokusie. Jeden drugiego brzemiona no\u015bcie i tak wype\u0142- niajcie prawo Chrystusowe. Bo kto uwa\u017ca, \u017ce jest czym\u015b, gdy jest niczym, ten zwodzi samego siebie. Niech ka\u017cdy bada w\u0142asne post\u0119powanie, a wtedy pow\u00f3d do chluby znajdzie tyl- ko w sobie samym, a nie w zestawieniu siebie z drugim\u201d (Ga 6, 1-4). Potrzebna jest wzajemna wra\u017cliwo\u015b\u0107, konkretna pomoc i du\u017ca solidarno\u015b\u0107, ale solidarno\u015b\u0107 tylko w dobrym, nigdy za\u015b w z\u0142ym, gdy brn\u0105cy w grzech i sprzeniewierzaj\u0105cy si\u0119 powo\u0142aniu prezbiter chroniony jest przed odpowiedzialno\u015bci\u0105, a w rezultacie przed w\u0142asnym nawr\u00f3ceniem.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 52. <\/strong>Kap\u0142an jako przewodnik wsp\u00f3lnoty ma prawo oczekiwa\u0107 wsparcia ze strony wiernych, wobec kt\u00f3rych sprawuje codzienn\u0105 pos\u0142ug\u0119. Trzeba tu podkre\u015bli\u0107 znaczenie modlitwy w intencji u\u015bwi\u0119cenia kap\u0142an\u00f3w oraz o powo\u0142ania kap\u0142a\u0144skie i zakonne. Na drodze wierno\u015bci kap\u0142a\u0144skiej na szczeg\u00f3ln\u0105 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za to- warzyszenie i oparcie zas\u0142uguj\u0105 osoby \u017cycia konsekrowanego, po\u015br\u00f3d nich te oddane cha- ryzmatowi kontemplacyjnemu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n ZAPLANOWANA DROGA\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 53. <\/strong>Po wprowadzeniu w ide\u0119 formacji sta\u0142ej przyszed\u0142 czas konkretnego jej okre\u015blenia. Praw- d\u0119 bowiem nale\u017cy nie tylko zna\u0107, ale j\u0105 czyni\u0107 (J 3, 21), aby nie sta\u0107 si\u0119 \u201es\u0142uchaczami oszukuj\u0105cymi samych siebie\u201d (Jk 1, 22) (PDV 73). S\u0142ycha\u0107 to w obrz\u0119dach \u015bwi\u0119ce\u0144 prezbiteratu: \u201eRozwa\u017caj, co b\u0119dziesz czyni\u0107, na\u015bladuj to, czego b\u0119dziesz dokonywa\u0107, i prowad\u017a \u017cycie zgodne z tajemnic\u0105 Pa\u0144skiego krzy\u017ca\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 54. <\/strong>\u201eCzynienie prawdy\u201d w kontek\u015bcie w\u0142as- nej formacji ci\u0105g\u0142ej nie mo\u017ce by\u0107 chaotyczn\u0105, dora\u017an\u0105 akcj\u0105. Formacja ci\u0105g\u0142a winna mie\u0107 program \u201eodpowiadaj\u0105cy wielko\u015bci daru Bo- \u017cego oraz na miar\u0119 potrzeb i wymog\u00f3w na- szego czasu\u201d (PDV 78, ANUD 3). Nie chodzi jednak o opracowanie coraz bardziej szczeg\u00f3\u0142owych przepis\u00f3w, kt\u00f3re cudownie uzdrowi\u0105 \u017cycie prezbiter\u00f3w, czy o drobiazgowe wytyczne jakiej\u015b \u201edrogi doskona\u0142o\u015bci\u201d, kt\u00f3ra zmieni \u017cycie w wyczerpuj\u0105c\u0105 walk\u0119 (D\u017b 19\u201331). Poni\u017cej przedstawione zostan\u0105 dwa kluczowe aspekty formacji sta\u0142ej \u2013 jej czas i tre\u015b\u0107.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n CZAS FORMACJI STA\u0141EJ\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 55. <\/strong>Formacja ci\u0105g\u0142a dokonuje si\u0119 w codziennym czasie prezbitera, przez jego pos\u0142ug\u0119. Nie jest wi\u0119c decyduj\u0105ce, w jakiej przestrzeni przebywa prezbiter, na plebanii czy na waka- cjach, na pierwszym wikariacie czy w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w. Zmienia si\u0119 miejsce, ale mi- jaj\u0105ce dni, tygodnie, miesi\u0105ce i lata winny by\u0107 wyznaczane przez jeden rytm, jedn\u0105 regu\u0142\u0119 \u017cy- cia. W tym sensie czas jest faktycznie wa\u017cniejszy ni\u017c przestrze\u0144 (EG 222).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 56. <\/strong>Sam Bo\u017cy Syn tak w\u0142a\u015bnie prze\u017cywa\u0142 swoj\u0105 drog\u0119. Czy to po\u015br\u00f3d wzg\u00f3rz Galilei, czy to w wielkomiejskiej Jerozolimie, czy to w codzienno\u015bci, czy w dni \u015bwi\u0105teczne, prze\u017cywa\u0142 sw\u00f3j czas w sta\u0142ym rytmie pos\u0142ugi ludziom w ci\u0105gu dnia oraz na modlitwie do Ojca po- \u015br\u00f3d nocy (\u0141k 6, 12. 17 oraz 21, 37). Na wz\u00f3r Najwy\u017cszego Kap\u0142ana prezbiter winien odkry\u0107 i doceni\u0107 rytm swego czasu: poszczeg\u00f3lnego dnia, tygodnia, miesi\u0105ca i roku liturgicznego. Dzi\u0119ki temu \u017cycie nie jest bez\u0142adnym zbiorem banalnych chwil i pustych moment\u00f3w, lecz sp\u00f3jn\u0105 egzystencj\u0105 (O\u017b 92\u2013245).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Rytm codzienny\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 57. <\/strong>Poszczeg\u00f3lny dzie\u0144 to najwa\u017cniejszy etap formacji ci\u0105g\u0142ej. Dzie\u0144 jest \u201ema\u0142ym \u017cyciem\u201d, jak zapadni\u0119cie w sen i czas nocy jest \u201ema\u0142\u0105 \u015bmierci\u0105\u201d. Dlatego w poszczeg\u00f3lnym dniu prezbitera nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 tego, co tworzy ca\u0142e jego \u017cycie. St\u0105d osobista troska ka\u017cdego prezbitera o codzienne \u201erytua\u0142y\u201d, czyli \u015bwiadomie powtarzane postawy, zachowania, gesty i s\u0142owa, kt\u00f3re stanowi\u0105 i chroni\u0105 jego to\u017csamo\u015b\u0107: od centralnego miejsca Eucharystii i s\u0142uchania S\u0142owa przez spotkania i codzienn\u0105 lektur\u0119 po spacer z r\u00f3\u017ca\u0144cem, porann\u0105 gimnastyk\u0119 czy fili\u017cank\u0119 kawy z przyjaci\u00f3\u0142mi. Cz\u0119\u015b\u0107 tych rytua\u0142\u00f3w ma charakter osobisty, cz\u0119\u015b\u0107 wsp\u00f3lnotowy, dzielony z innymi prezbiterami: odmawiana razem godzina mniejsza, planowanie pracy w parafii, posi\u0142ki czy prze\u017cywanie wolnego czasu. Wszystkie te rytua\u0142y winna cechowa\u0107 \u201eelastyczna dyscyplina\u201d (O\u017b 92\u2013100).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 58. <\/strong>W rytmie dnia \u2013 a w\u0142a\u015bciwie doby \u2013 istotne jest zachowanie stworzonego przez Boga porz\u0105dku dnia i nocy, czuwania i snu. Ksi\u0105dz cz\u0119sto do\u015bwiadcza tego, \u017ce dzie\u0144 si\u0119 ko\u0144czy, a on, mimo dobrze rozeznanych zada\u0144 i uczciwie przepracowanego czasu, widzi tyle\u00a0nieza\u0142atwionych spraw. Uznanie w\u0142asnej s\u0142abo\u015bci i ograniczenia, uszanowanie praw cia\u0142a jest tu wyrazem m\u0105dro\u015bci i pokory. Podstawow\u0105 sztuk\u0105 jest rozs\u0105dne i Bo\u017ce prze\u017cycie p\u00f3\u017anego wieczoru, kluczowego dla nast\u0119pnego poranka i w og\u00f3le ca\u0142ego dnia. To czas, w kt\u00f3rym nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 ciszy, szczerego spotkania z do\u015bwiadczeniem samotno\u015bci, lektury s\u0142owa Bo\u017cego na kolejny dzie\u0144, modlitwy na zako\u0144- czenie dnia z rzetelnym rachunkiem sumienia. Co p\u00f3\u017anym wieczorem dzieje si\u0119 w \u201eizdebce\u201d prezbitera, kt\u00f3r\u0105 widzi tylko B\u00f3g (Mt 6, 6)? Czy ten czas niszczy, czy buduje to\u017csamo\u015b\u0107 po- wo\u0142anego przez Jezusa? Dok\u0105d p\u00f3\u017anym wieczo- rem udaje si\u0119 serce kap\u0142ana? Co okazuje si\u0119 jego \u201eskarbem\u201d (por. Mt 6, 21)? Czy to \u017cycie ukryte jest z Jezusem w Bogu (pro\u015bba jutrzni Wielkiej Soboty), czy ukryte przed Bogiem?\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 59. <\/strong>Czasem formacji jest tak\u017ce kap\u0142a\u0144ska noc. Mo\u017ce by\u0107 jasna, z poszukiwaniem Boga (Ps 63, 7), wzywaniem Jego g\u0142\u0119bi przez g\u0142\u0119bi\u0119 ludzkiej duszy (Ps 42, 8), a\u017c po odnajdywa- nie Go w swej duszy (Iz 26, 9). Mo\u017ce to by\u0107 noc ciemna, bezsenna; noc choroby i smutku, b\u00f3lu cia\u0142a i ducha, walki zwyci\u0119skiej i przegranej, zmaga\u0144 o wiar\u0119 w Boga i wiar\u0119 Jego Ko\u015bcio\u0142owi, o wypowiedziane niegdy\u015b \u201eTak\u201d 50dla \u015bwi\u0119ce\u0144 i \u201eTak\u201d dla celibatu, gdy najbli\u017c- szymi sercu s\u0142owami jest krzyk Jezusa: \u201eBo\u017ce, m\u00f3j Bo\u017ce, czemu\u015b mnie opu\u015bci\u0142?\u201d (Mk 15, 34; por. Ps 22, 1).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 60. <\/strong>Swoje b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo i charyzmat ma poranek, biblijny czas ukazania si\u0119 zbawczej mocy Boga (Ps 46, 6; 90, 14; Mt 14, 25), czas Zmartwychwstania (Mk 16, 2. 9; J 20, 1; 21, 4). Ju\u017c sama godzina pobudki staje si\u0119 przestrzeni\u0105 formacji, \u201erytua\u0142em\u201d, kt\u00f3ry mo\u017ce umocni\u0107 wyb\u00f3r Jezusa i wyb\u00f3r Jezusowy. To \u201eChwila bohaterska. Ustalona godzina wstawania. Bez wahania skieruj jedn\u0105 my\u015bl ku sprawom duchowym i… zerwij si\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka\u201d (Josemar\u00eda Escriv\u00e1 de Balaguer, Droga<\/em>). Poranek prezbitera to czas przypomnienia sobie, \u017ce jest on wo\u0142any i oczekiwany. To moment ofiarowania, zawierzenia Bogu samego siebie, Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata. To czas pierwszej jako\u015bci, je\u015bli chodzi o modlitw\u0119: z jutrzni\u0105 i medytacj\u0105 Ewangelii.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 61. <\/strong>Kap\u0142a\u0144ski dzie\u0144 pracy to czas, gdy pre- zbiter staje si\u0119 ofiarnym barankiem. Ofiara jest bowiem \u201esednem tajemnicy chrze\u015bcija\u0144skiego duszpasterstwa, gdy\u017c Chrystus Pasterz jest tak\u017ce Barankiem. Jest On Pasterzem, poniewa\u017c jest Barankiem. \u017baden pastrze nie mo\u017c by\u0107 prawdziwym pasterzem Bo\u017cego stada, je\u015bli nie stanowi jedno z Barankiem Bo\u017cym, z\u0142o\u017co- nym w ofierze za grzechy \u015bwiata\u201d (Jan Pawe\u0142 II, 25 wrze\u015bnia 1999). Jest to tym bardziej wyra\u017ane, gdy kap\u0142an do\u015bwiadczany jest przez pr\u00f3by, pora\u017cki i nie widzi owoc\u00f3w swej pracy, kt\u00f3rej nie brakuje. Staje si\u0119 \u201ewszystkim dla wszystkich, \u017ceby w og\u00f3le ocali\u0107 przynajmniej niekt\u00f3rych. Wszystko za\u015b [czyni] dla Ewangelii, by mie\u0107 w niej sw\u00f3j udzia\u0142\u201d (1 Kor 9, 22b-23). Nieraz dotyka go \u201eherezja dzia\u0142ania\u201d (MN), cho\u0107 z drugiej strony nie jest wolny od bierno\u015bci, zniech\u0119cenia, snucia si\u0119 bez motywacji i celu. Odzwierciedleniem postawy na\u015bladowa- nia Chrystusa jest tu wi\u0119c \u201estosunek ilo\u015bci czasu po\u015bwi\u0119canego pos\u0142udze do czasu przeznaczanego na w\u0142asne sprawy\u201d (RISP 351).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 62. <\/strong>W tej nieraz pospiesznej codzienno\u015bci prezbiter winien przyzna\u0107 prymat \u017cyciu duchowemu, stawiaj\u0105c je przed wszystkimi innymi aktywno\u015bciami (PDV 73), w duchu, kt\u00f3rym przepe\u0142niona jest Liturgia Godzin, czyli przez rytmiczne u\u015bwi\u0119canie czasu (OWLG 10\u201311). Nieraz wydaje si\u0119 to marnowaniem dnia, ale: \u201eNie ulegajmy pokusie po\u015bpiechu, a czas oddany Chrystusowi w cichej, osobistej modlitwie niech nie wydaje si\u0119 czasem straconym. To w\u0142a\u015bnie wtedy rodz\u0105 si\u0119 najwspanialsze owoce duszpasterskiej pos\u0142ugi. Nie trzeba zra\u017ca\u0107 si\u0119 tym, \u017ce modlitwa wymaga wysi\u0142ku, \u017ce podczas niej zdaje si\u0119, \u017ce Jezus milczy. On milczy, ale dzia\u0142a\u201d (PDD, PDV 72).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Rytm tygodniowy\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 63. <\/strong>Rytm \u017cycia, z ca\u0142\u0105 jego bogat\u0105 r\u00f3\u017cno- rodno\u015bci\u0105, winien by\u0107 jeszcze wyra\u017aniejszy w kap\u0142a\u0144skim tygodniu. W tygodniu mo\u017cna \u0142atwiej pogodzi\u0107 r\u00f3\u017cne przeciwstawne wymo- gi \u017cycia i znale\u017a\u0107 ich r\u00f3wnowag\u0119 \u2013 praca i od- poczynek, zwyczajno\u015b\u0107 i \u015bwi\u0119towanie, postawa aktywnej Marty i kontempluj\u0105cej Marii, Jezu- sowe dni pos\u0142ugi na r\u00f3wninie i noce oddania si\u0119 Ojcu na wzg\u00f3rzach (O\u017b 121). St\u0105d wielkie znaczenie rytmu tygodnia, kt\u00f3ry obiera prezbiter, z pracowitym Dniem Pa\u0144skim, z dniem odpoczynku, dniem spotka\u0144, z tym wszystkim, co ksi\u0105dz okre\u015bla w zdaniu zaczynaj\u0105cym si\u0119 od: \u201eJa ka\u017cdego tygodnia…\u201d, by potem opisa\u0107 swoj\u0105 trosk\u0119 o ludzki, duchowy, intelektualny i duszpasterski wymiar swego stawania si\u0119 uczniem Jezusa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 64<\/strong>. W kontek\u015bcie tygodnia jeszcze raz nale\u017cy podkre\u015bli\u0107 potrzeb\u0119 r\u00f3wnowagi w \u017cyciu prezbitera. Niezb\u0119dna jest harmonia mi\u0119dzy aktywno\u015bci\u0105 a bierno\u015bci\u0105, dzia\u0142aniem a adoracj\u0105, g\u0142oszeniem a s\u0142uchaniem S\u0142owa, prac\u0105 a odpoczynkiem. Zasad\u0105 odpoczynku jest robienie czego\u015b odmiennego, co jednak nie sprzeciwia si\u0119 podstawowemu wyborowi i warto\u015bciom prezbitera. Wszystko, co w czasie odpoczynku podaje w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 wyb\u00f3r prezbiteratu, jest w rzeczywisto\u015bci ucieczk\u0105. Odpoczynek jest inn\u0105 drog\u0105 do w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci, drog\u0105 nieco- dzienn\u0105, przywracaj\u0105c\u0105 r\u00f3wnowag\u0119 \u017cycia: mo\u017ce to by\u0107 do\u015bwiadczenie \u017cycia kulturalnego, sport, kontakt z przyrod\u0105, odpowiednia lektura, praca fizyczna (O\u017b 125\u2013126).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Rytm miesi\u0119czny\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 65. <\/strong>W rytmie miesi\u0119cznym prezbitera podkre\u015bli\u0107 nale\u017cy dwa wydarzenia. Najpierw s\u0105 to dni przyst\u0105pienia do sakramentu pokuty i pojednania u sta\u0142ego spowiednika. Regularna spowied\u017a, zasadniczo co dwa tygodnie, to jeden z najbardziej istotnych punkt\u00f3w na drodze formacji sta\u0142ej. Tylko w\u00f3wczas prezbiter pozostaje uczniem, gdy jest \u015bwiadom prawdy o w\u0142asnej grzeszno\u015bci (O\u017b 148\u2013149).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 66. <\/strong>Drugim wydarzeniem jest indywidualny dzie\u0144 skupienia. W du\u017cej mierze dzi\u0119ki niemu \u017cycie prezbitera staje si\u0119 podobne do drzewa \u017cycia, kt\u00f3re wydaje sw\u00f3j owoc ka\u017cdego miesi\u0105ca (Ap 22, 2). Indywidualny dzie\u0144 skupienia s\u0142u\u017cy temu, by zebra\u0107 w ca\u0142o\u015b\u0107 swe rozproszone \u017cycie, by poby\u0107 w dystansie do \u015bwiata, by poby\u0107 w blisko\u015bci Jezusa w Jego S\u0142owie i Sakramencie, by odkry\u0107 pi\u0119kno najprostszych spraw.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Rytm roczny\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 67. <\/strong>Rytm roku liturgicznego jest progra- mem formacji samym w sobie. Czas od Adwentu przez Bo\u017ce Narodzenie, Wielki Post i Wielkanoc po Okres w ci\u0105gu roku ukazuje sens kap\u0142a\u0144skiego \u017cycia: \u201eJest nim Jezus Chrystus, Oczekiwany przez ludzi, B\u00f3g, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 Cia\u0142em, Ten, kt\u00f3ry dla cz\u0142owieka umar\u0142 i zma twychwsta\u0142, a teraz siedzi po prawicy Ojca, sk\u0105d wylewa na ca\u0142\u0105 ludzko\u015b\u0107 swojego Ducha i Jego dary\u201d (O\u017b 160). W prze\u017cywaniu roku liturgicz- nego nie chodzi wi\u0119c jedynie o sprofilowanie duszpasterskiego dzia\u0142ania prezbitera, lecz o in- tymn\u0105, duchow\u0105 g\u0142\u0119bi\u0119 jego \u017cycia.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 68. <\/strong>Adwent przypomina, \u017ce oczekiwanie to nieusuwalna cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia prezbitera. Istniej\u0105\u00a0bowiem pragnienia, kt\u00f3re zaspokoi tylko Bog. 69. <\/strong>M\u00f3wi\u0105c o porz\u0105dku czasu, nale\u017cy pod- kre\u015bli\u0107 tak\u017ce porz\u0105dek przestrzeni, czyli kon- kretnych miejsc \u017cycia i pos\u0142ugi ksi\u0119dza. Nie nale\u017cy lekcewa\u017cy\u0107 porz\u0105dku zewn\u0119trznego, skoro mo\u017ce on dopom\u00f3c w integrowaniu \u017cycia (O\u017b 137\u2013138): \u201eNa\u015bladowanie Chrystusa wy- maga codziennej ascezy i prostoty \u017cycia, wolnej od chciwo\u015bci i pr\u00f3\u017cno\u015bci. Odzwierciedleniem tej postawy jest styl i standard wyposa\u017cenia mieszkania, wyb\u00f3r u\u017cywanych przedmiot\u00f3w\u201d (RISP 351). S\u0142uszne jest urz\u0105dzenie na plebanii oratorium, miejsca wsp\u00f3lnej kap\u0142a\u0144skiej modlitwy (ANUD 8).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n TRE\u015a\u0106 FORMACJI STA\u0141EJ\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 70. <\/strong>Po ukazaniu czasu formacji sta\u0142ej przypatrzmy si\u0119 elementom, kt\u00f3re \u00f3w czas wype\u0142- niaj\u0105. To sprawy, kt\u00f3re w okre\u015blonym rytmie dnia, tygodnia, miesi\u0105ca, roku tworz\u0105 i umac- niaj\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 prezbitera \u2013 wyb\u00f3r Jezusa i wyb\u00f3r Jezusowy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n S\u0142owo Bo\u017ce s\u0142uchane i przepowiadane\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 71. <\/strong>S\u0142owo Bo\u017ce winno by\u0107 szczeg\u00f3lnie obec- ne w \u017cyciu i pos\u0142udze prezbitera (SA 154\u2013158, PO 13). By kap\u0142an sta\u0142 si\u0119 prawdziwym s\u0142ug\u0105 i g\u0142osicielem S\u0142owa, wpierw winien sam sta\u0107 si\u0119 jego s\u0142uchaczem. Je\u015bli chce ewangelizowa\u0107 innych s\u0142owem Bo\u017cym, musi sam pozwoli\u0107 na to, by s\u0142owo Bo\u017ce zewangelizowa\u0142o jego \u017cycie (EG 152\u2013153). Pierwszym pytaniem ksi\u0119dza, gdy otwiera Bibli\u0119, nie mo\u017ce by\u0107: \u201eCo ja im powiem?\u201d, lecz: \u201eCo Ty mi m\u00f3wisz?\u201d. Powodem spotkania ze s\u0142owem Bo\u017cym nie jest konieczno\u015b\u0107 wyg\u0142oszenia homilii, lecz samo bycie prezbiterem.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n 72. <\/strong>Prezbiter jest codziennym s\u0142uchaczem s\u0142owa Bo\u017cego. Oznacza to wpisanie w swoj\u0105\u00a0osobist\u0105 regu\u0142\u0119 \u017cycia wieczornego lectio <\/em>i porannego meditatio<\/em>, zgodnie z praktyk\u0105
<\/strong>IMPRIMATUR Za zgod\u0105 Kurii Metropolitalnej Wroc\u0142awskiej L.dz. 221\/2020 \u2013 Wroc\u0142aw, 11 marca 2020 r.\u00a0 (ks. Adam \u0141u\u017aniak <\/em>Wikariusz Generalny)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Potrzeba sta\u0142ej formacji prezbiter\u00f3w
Ci\u0105g\u0142a nadzieja
Uczniowie do ko\u0144ca
Zdoby\u0107 \u015bwiat kosztem w\u0142asnej duszy?
Wierno\u015b\u0107 \u2013 aby nie wyszydzono naszej pos\u0142ugi
To\u017csamo\u015b\u0107 i charyzmat prezbitera
Wyb\u00f3r Jezusowy i wyb\u00f3r Jezusa
Sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144 jako \u017ar\u00f3d\u0142o
In persona Christi <\/em>
S\u0142uga i starszy
Charyzmat: S\u0142owo, Sakrament, Lud
Przestrzenie formacji sta\u0142ej
Dojrza\u0142y m\u0119\u017cczyzna
Mi\u0142o\u015bnik modlitwy
M\u0105dry teolog
Ofiarny pasterz
Etapy formacji sta\u0142ej
Odpowiedzialni za formacj\u0119
Pierwszy odpowiedzialny \u2013 sam prezbiter
Odpowiedzialno\u015b\u0107 wsp\u00f3lnotowa
Zaplanowana droga
Czas formacji sta\u0142ej
Rytm codzienny
Rytm tygodniowy
Rytm miesi\u0119czny
Rytm roczny
Tre\u015b\u0107 formacji sta\u0142ej
S\u0142owo Bo\u017ce s\u0142uchane i przepowiadane
Sakrament Eucharystii przyjmowany i dawany
Sakrament pokuty i pojednania przyjmowany i dawany
Liturgia godzin
Cisza
Lektura duchowa i studium teologii
Synowie Maryi
Mi\u0142o\u015b\u0107 pasterska i duch s\u0142u\u017cby
Rekolekcje, dni skupienia, sesje formacyjne
Duch komunii .
Czysto\u015b\u0107 i celibat
Ub\u00f3stwo
Pos\u0142usze\u0144stwo
Wolny czas, odpoczynek, harmonia i higiena \u017cycia
Modlitwa kap\u0142an\u00f3w (\u015bw. Pawe\u0142 VI)
Aneks
Niekt\u00f3re spotkania w ramach formacji ci\u0105g\u0142ej
<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
CV \u2013 Franciszek, posynodalna adhortacja apostolska Christus vivit<\/em>, 2019 DP\u017bP \u2013 Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Dyrektorium o pos\u0142udze i \u017cyciu prezbiter\u00f3w<\/em>, 20132 <\/sup>
D\u017b \u2013 Amedeo Cencini FdCC, Drzewo \u017cycia. Ku modelowi formacji pocz\u0105tkowej i permanent- nej<\/em>, Krak\u00f3w 2006
EG \u2013 Franciszek, adhortacja apostolska Evangelii\u00a0gaudium<\/em>, 2014
FR \u2013 Jan Pawe\u0142 II, encyklika Fides et ratio<\/em>, 1998
KGS \u2013 Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Kap\u0142an. G\u0142osiciel S\u0142owa, szafarz Sakrament\u00f3w i przewodnik wsp\u00f3lnoty<\/em>, 1999
KPK \u2013 Kodeks Prawa Kanonicznego, 1983
KPP \u2013 Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Instrukcja Kap\u0142an, pasterz i przewodnik wsp\u00f3lnoty parafialnej<\/em>, 2002
MN \u2013 Pius XII, adhortacja apostolska Menti nostrae<\/em>, 1950
OWLG \u2013 Og\u00f3lne wprowadzenie do Liturgii Godzin,\u00a02005
O\u017b \u2013 Amedeo Cencini FdCC, Oddech \u017cycia. \u0141aska formacji permanentnej<\/em>,
Krak\u00f3w 2003\u00a0
PDD \u2013 Benedykt XVI, Przem\u00f3wienie do duchowie\u0144stwa w Archikatedrze Warszawskiej<\/em>, 25 maja 2006
PDV \u2013 Jan Pawe\u0142 II, posynodalna adhortacja apostolska Pastores dabo vobis<\/em>, 1992
PO \u2013 Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II, Dekret o pos\u0142udze i \u017cyciu kap\u0142an\u00f3w Presbyterorum ordinis<\/em>, 1965
RFIS \u2013 Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Dar powo\u0142ania do kap\u0142a\u0144stwa. Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis<\/em>, 2016
RISP \u2013 Komisja Episkopatu Polski, Droga formacji prezbiter\u00f3w w Polsce<\/em>. Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia<\/em>, 2019
RM \u2013 Jan Pawe\u0142 II, encyklika Redemptoris missio<\/em>,\u00a01990
SA \u2013 Synod Archidiecezji Wroc\u0142awskiej 1985\u2013\u00a0199<\/em>1
SC \u2013 Benedykt XVI, posynodalna adhortacja\u00a0apostolska Sacramentum caritatis<\/em>, 2007
VC \u2013 Jan Pawe\u0142 II, posynodalna adhortacja apostolska Vita consecrata<\/em>, 1996\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
w Wielki Czwartek \u2013 przekazuj\u0119 w Wasze r\u0119ce, b\u0119dzie pomoc\u0105 w prze\u017cywaniu kap\u0142a\u0144skiej codzienno\u015bci i przyczyni si\u0119 do pog\u0142\u0119bienia wi\u0119zi z Chrystusem.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
ja\u017ani i osobistego spotkania z Panem Jezusem oraz s\u0142u\u017cby Ko\u015bcio\u0142owi \u2013 Jego Cia\u0142u, i okazanie, \u017ce go mi\u0142uje przez wierne i niestrudzone wype\u0142nianie obowi\u0105zk\u00f3w pos\u0142ugi duszpasterskiej\u201d (DP\u017bP 50). \u017bycie wed\u0142ug Ducha jest z jednej strony powinno\u015bci\u0105 prezbitera, z drugiej za\u015b prawem wiernych, szukaj\u0105cych w nim \u201ecz\u0142owieka Bo\u017cego, doradcy, po\u015brednika pokoju, wiernego i roztropnego przyjaciela, pewneg przewodnika, kt\u00f3remu mogliby powierzy\u0107 si\u0119 w najtrudniejszych chwilach \u017cycia, by znale\u017a\u0107 umocnienie i pewno\u015b\u0107\u201d (DP\u017bP 50).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
teologi\u0119 i na kolanach, i przy biurku, i po\u015br\u00f3d Ludu. Nie chodzi tu o sprawne u\u017cywanie specjalistycznych poj\u0119\u0107, lecz pokorne wnikni\u0119ciew g\u0142\u0119bi\u0119 Objawienia, co pozwoli na dialog i ewangelizacj\u0119 tych, do kt\u00f3rych prezbitera posy\u0142a Pan. Do znajomo\u015bci teologii prezbiter winien do\u0142\u0105czy\u0107 tak\u017ce orientacj\u0119 i zdrowy os\u0105d ca\u0142ej rzeczywisto\u015bci. Niezb\u0119dne wyposa\u017ceniemieszkania prezbitera stanowi wi\u0119c biurko, biblioteka, miejsce na codzienn\u0105 lektur\u0119. Norm\u0105 jest to, i\u017c z prezbiterem mo\u017cna porozmawia\u0107o \u201esprawie Jezusa z Nazaretu\u201d (Dz 10, 38), o tajemnicy Boga i cz\u0142owieka, o rzeczywisto\u015bci niew jej banalnym wymiarze, lecz w jej g\u0142\u0119bi. Spo\u015br\u00f3d czterech wymiar\u00f3w formacji jej wymiar intelektualny zdaje si\u0119 by\u0107 najbardziej lekcewa\u017cony; skoro jednak formacja jest jedna, integralna i zale\u017cy od siebie nawzajem, to zamierzona s\u0142abo\u015b\u0107 teologicznego my\u015blenia niszczy tak\u017ce cz\u0142owiecze\u0144stwo, duchowo\u015b\u0107 i misyjno\u015b\u0107 (PDV 51).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
(VC 244).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
W okresie Bo\u017cego Narodzenia ksi\u0105dz otrzy- muje zapowied\u017a spe\u0142nienia owego pragnienia: nowe prze\u017cycie obecno\u015bci przychodz\u0105cego Boga, Emmanuela, pewno\u015b\u0107, \u017ce B\u00f3g jest mi- \u0142o\u015bci\u0105, \u017ce prezbiter jest przez Niego mi\u0142owany. Wielki Post to czas osobistego nawr\u00f3cenia, exodus <\/em>starego cz\u0142owieka i przyj\u0119cie Jezusowej logiki ofiary i krzy\u017ca jako swojej osobistej lo- giki. Triduum Paschalne to koncentracja ca\u0142ej Tajemnicy Jezusa w trzech dniach: od Wielkiego Czwartku z odnowieniem przyrzecze\u0144 kap\u0142a\u0144skich, przez liturgi\u0119 M\u0119ki Pa\u0144skiej, gdy prezbiter k\u0142adzie si\u0119 na posadzce, przez Wielk\u0105 Sobot\u0119, po Wigili\u0119 Paschaln\u0105, gdy \u017cycie ksi\u0119dza powstaje z martwych razem z Jezusem. Okres Wielkanocy to przypomnienie o pi\u0119k- nie i \u0142asce kap\u0142a\u0144skiej pos\u0142ugi. W Zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego prezbiter na nowo prze\u017cywa zrodzenie Ko\u015bcio\u0142a i misj\u0119 uobecniania Jezusa przez Sakramenty i S\u0142owo. Okres w ci\u0105gu roku przypomina, \u017ce formacja dokonuje si\u0119 w\u0142a\u015b-nie w codzienno\u015bci i nie ma sensu \u017cy\u0107 samym tylko oczekiwaniem lepszej przysz\u0142o\u015bci, nowej parafii, nowego proboszcza, nowego wikarego, nadzwyczajnych wydarze\u0144, a przy tym zupe\u0142nie by\u0107 nieobecnym w swoim \u201etu i teraz\u201d (O\u017b 159\u2013245).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n